Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever

Wykonawca: Explosions in the Sky
Gatunek: Rock
Cena: ~13 $ zł
Rok wydania: 2001
Wytwórnia: Temporary Residence Limited

Receptą na sukces rockowej kapeli jest utalentowany gitarzysta, charyzmatyczny wokalista, dobry tekściarz, kompozytor. A co się stanie, gdy z tego równania wyjmiemy śpiew? Co się stanie, gdy instrumenty, pozbawione wsparcia głosowego, będą musiały na tyle zaciekawić i zadziwić słuchacza, by chciał powracać do raz przesłuchanego albumu? Czy ogołocone z tekstu, czyste kompozycje mogą być atrakcyjne?

Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever zespołu Explosions in the Sky to właśnie album prawie całkowicie instrumentalny. Pierwszym elementem, który rzuca się w oczy, są charakterystyczne gitary, operujące wysokimi dźwiękami. Daje to efekt melancholii, która staje się z upływem minut tematem przewodnim płyty. Misterne przeplatanie szybkiego i wolnego tempa zostało opanowane przez gitarzystów niemal do perfekcji. Nie znajdziemy tu zaskakujących riffów i genialnych solówek. Zamiast tego, dostajemy burzę żywiołów, strumień światła, cykl życia, agonię śmierci. Po prostu świat w pigułce. I to w każdym z utworów, w przeróżnych kombinacjach. Greet Death przywodzi na myśl cud narodzin: delikatnie rozpoczęcie niczym przewracanie się w łonie matki, chaotyczna sekcja środkowa jak pierwszy widok światła, stonowane zakończenie oswajaniem się z nowym otoczeniem. A to tylko efekt szarpania strun.

Oczywiście, brak wokalu musi doskwierać i budować w słuchaczu poczucie brakującego puzzla. Tę czerwoną lampkę w podświadomości odbiorcy muzycy gaszą ożywioną pracą perkusji. Zróżnicowane, z reguły szybko wybijane rytmy świetnie dopełniają się z gitarami. Bardzo charakterystyczne dla tej płyty jest typowo marszowe bicie w bębny. Buduje ono napięcie, rozwijające się stopniowo, niwelowane później przez łagodne dźwięki pozostałych instrumentów. To głównie dzięki temu czynnikowi płyta nie jest monotonna, utwory nie zlewają się w mdłą masę, są zgrabnie skonstruowaną całością.

Have You Passed Through This Night? jest jedynym utworem na płycie, w którym pojawia się wokal. Jest to melorecytacja tekstu pochodzącego z filmu Cienka czerwona linia. Niezwykle mroczny przekaz, odnoszący się do zła ogarniającego świat, można potraktować jako klucz do interpretacji całości materiału. Muzyka stworzona przez Explosions in the Sky jest swoistym lekiem na ciemność, która nie pozwala rosnąć drzewom i świecić słońcu. Pomimo melancholijnej otoczki jest w niej coś, co daje nadzieję. Nadzieję na pokonanie agresji, wrogości, gniewu. Nadzieję, która zawarta została w utworze zamykającym płytę. With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept to kompozycja prezentująca wszystko, czym jest Explosions in the Sky.

Kilkukrotne przesłuchanie płyty Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever uzmysławia, dlaczego muzycy zdecydowali się na stworzenie zespołu pozbawionego wokalu. Utworu zostały skomponowane w taki sposób, że śpiew zwyczajnie by przeszkadzał. Instrumenty uzupełniają się tak dokładnie, że nie potrzeba temu albumowi nic więcej. Można też zaryzykować stwierdzenie, że szybsze partie perkusji przejmują rolę wokalu, prowadząc słuchacza przez utwór. Okazuje się więc, że pozbawione tekstu kompozycje mogą być atrakcyjne. Do tej płyty się po prostu powraca, z każdym kolejnym przesłuchaniem znajdując coś nowego, interesującego. Nieważne czy jedziemy autobusem, czy siedzimy w ciemnym pokoju rozmawiając z sufitem, odbiór albumu za każdym razem jest tak samo przyjemny.

Zalety:
- klimat
- harmonia instrumentów

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 28.09.2011r.

jazzu 29 09 2011 (11:55:07)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wczoraj już czytałem Twoją recenzję, ale nie miałem czasu i sił, by coś naskrobać. Recenzja zgrabnie napisana, tylko kurcze naprawdę nie ma nic za co można zganić zespół, chociażby okładka (której ewidentnie brakuje)? Bo skoro to jest zespół instrumentalny jak Apocaliptica, to zapowiada się ciekawie, szczególnie że można poczuć pełną gamę emocji. Pewnie się zainteresuje płytką, jednakże autor mógłby wspomnieć coś o ilości tracków, bo piosenek może być kilka, lecz mogą być długie lub odwrotnie. Także całościowo zostawiam tutaj 5 i liczę na inne ciekawe propozycję.

cień Niepewności 30 09 2011 (20:57:34)

Mi to bardziej przypomina projekt w stylu God is an Astronaut i Mogwai niż Apocaliptice.

Co do założenia autora tekstu, że wokal jest ważny w muzyce, szczególnie rockowej polecam przesłuchć troszku piosenków wymienionych powyżej zespołów.

tekst bomba