Kumagai. Droga wojownika

Autor książki: Donald Richie
Rodzaj: historyczna
Język: angielski, tłum. Andrzej Sawicki
Stron: 328
Wydawca: REDHORSE

WÓDKA! SEKS!

Teraz, skoro kupiłem Waszą uwagę, Drodzy Czytelnicy, niech przemówi Kumagai no Jiro Naozane z Musashi urodzony w klanie Taira, tytułowy bohater książki Donalda Richiego:

Jestem jak kwiat wiśni, który rozkwitł tylko po to, żeby opaść na ziemię.

Jest to najważniejsze stwierdzenie wojownika, podsumowujące jego życie.

Tytułowy bohater jest wojskowym, który żył w latach 1140 – 1208 (niektóre źródła podają, że zmarł po 64 latach) w Japonii. Książka to forma biografii, w której Kumagai opowie Ci o najważniejszych sprawach dotyczących Kraju Kwitnącej Wiśni w XII stuleciu.
Jiro Naozane spisuje swój życiorys mając 65 lat. W jego luźnych rozmyślaniach przeczytasz, Czytelniku, o wielkich wojnach, przewrotach na szczytach, manipulacjach władzą cesarską, potędze Pierwszego Ministra. Kumagai przedstawi Ci swoją rodzinę, zmiany w społeczeństwie, poezję, poruszy kwestie ambicji. Dowiesz się o tym, dlaczego szanowany wojownik został mnichem o imieniu Rensei oraz jak tworzyły się podwaliny dla kasty bushi.

Manuskrypt został napisany językiem żołnierskim. Jest nastawiony na relacje, krótką i zwięzłą jak rozkaz. Niewiele jest miejsca na rozmyślania znane z współczesnych rzewnych historyjek. Mnich siebie przeszłego przedstawia jako wojownika z krwi i kości, zdecydowanego, wybuchowego, ale szkodzącego samemu sobie. Dystans, jaki opowiadający zachowuje do swojej osoby, decyduje o wyjątkowości książki. Dla Ciebie, jako człowieka XXI wieku, taki obiektywizm może być bardzo dobrą nauką. Z pewnością okaże się egzotyczny i trudny.
Wyżej wymienione cechy: konwencja autobiograficzna, styl pierwszoosobowego narratora i język decydują o odbiorze książki. Treść bywa nie ułożona, narrator wtrąca wiele anegdot i ciekawostek, bardzo często pojawiają się retrospekcje. Momentami może zdać Ci się to męczące, sprawia jednak, że książkę czyta się zdecydowanie lżej niż typowe opracowania historyczne.

Donald Richie jest jednym z największych specjalistów w sprawach japońskiej kinematografii. Jest autorem m.in.: The films of Akira Kurosawa, Public People, Private People oraz The Inland Sea. Kumagai. Droga wojownika powstawała 10 lat i jest jego najbardziej osobistą książką.
Autor przygotował faktografię bardzo dokładnie. Wszystkie wydarzenia, opisane w książce, znajdują potwierdzenie w historii Japonii. Zgadza się też znaczna część życiorysu bohatera. Jako dowody autor podaje m.in.: Azuma Kagami oraz Heike Monogatari. Są to jednak dwa spośród kilkunastu opracowań (w tym współczesnych), z jakich korzystał.
Ciężko określić ściśle gatunek. Myślę, że najtrafniej będzie: powieść historyczno-biograficzna z elementami fikcji nie wpływającej na ważne fakty historyczne. Oznacza to, że refleksje Jiro Naozane są tylko prawdopodobne; nie mają one wpływu na obiektywne fakty.

Jeśli kwestie historycznie Cię przestraszyły, Drogi Czytelniku, to rozwieję Twoje obawy. Całość przekazano przyjemnie, język jest prosty i przystępny. Warto sięgnąć po książkę dla samej przyjemności czytania bądź co bądź nietypowego dzieła.
Oczywiście dla pasjonatów historii Japonii pozycja Kumagai. Droga wojownika okaże się dużo ciekawsza. Ilość faktów sprawi, że dowiedzą się czegoś nowego. Szczególnie ich uwadze polecam tę pozycję. Zajrzeć do niej powinien jednak każdy, kto chce poznać prawdziwą drogę wojownika.

Zalety:
- Bardzo dobrze przygotowana faktografia, silne osadzenie w historii;
- Poczytny styl narracji;
- Porusza w sposób przystępny pewne aspekty wiary i filozofii;
- Można nabyć ciekawą wiedzę o Japonii;
- Ilość anegdot i retrospekcji.

Wady:
- Brak ścisłego nacisku na fabularność;
- Lektura może okazać się nudna, jeśli ktoś nie interesuje się Japonią ogólnie;
- Ilość anegdot i retrospekcji.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 6    
Data dodania: 05.04.2011r.

jazzu 07 04 2011 (18:06:18)

Językiem żołnierskim wydaję mi się dobre, ale jak uważasz:)

MGryglicki 07 04 2011 (20:34:04)

Czyli trzeba zamienić słowa, tak jak wspominałem :)

jazzu 06 04 2011 (22:56:25)

Ok na początku przyciągnąłeś uwagę, jednak nie spowodowało to tego, bym nie ominął niektórych błędów. Pierwszy logiczny pojawia się już w 3 akapicie, bo wychodzi na to, że tytułowy bohater jest formą biografii, przynajmniej ja to tak obieram, a słowo jest można zastąpić jakimś rzeczownikiem (książka/tekst/powieść/fabuła).

Też nie pasuję mi sformułowanie "[...]został napisany językiem wojskowego", wydaję mi się, że językiem wojskowym będzie odpowiedniejsze.
Słowo nieułożona - raczej razem.

Jeżeli chodzi o kontakt z czytelnikiem to starasz się go utrzymać poprzez bezpośrednie zwroty do niego, ale czy wpływa to na całość, trudno ocenić - to raczej zależne od odbioru indywidualnego. Cóż, recenzja treściwa, jednak wydaję mi się, że nieco szybko pisana, bądź dodana. Dlatego zostawię bez oceny - póki co.

MGryglicki 07 04 2011 (12:49:14)

Recenzja pisana szybko, to fakt.
Języka wojskowego będę bronił, ponieważ całość opowiada nam wojskowy właśnie. Wojskowego w sensie osoby w tym kontekście, chociaż to w sumie nieco niejasne. Jak sądzisz, zmienienie na "oficera" albo zamiana słów "żołnierz" i "wojskowy" - byłyby wystarczające?

subtelny demon 06 04 2011 (17:32:02)

Użytkownik ocenił pracę na 5
"Treść bywa nie ułożona" oraz "nie wpływającej na..." - imiesłowy przymiotnikowe tak bierne, jak i czynne piszemy z nie łącznie. "Ilość anegdot i retrospekcji" - z recenzji wnioskuję, że mowa o wadach. Druga kropka w tytule jest błędem (edytuję). Fajny pomysł ze sposobem przykucia uwagi czytelnika z początku, również cytat z książki, typowo w japońskim stylu, nakreślający z brzegu charakter książki. Kolejny zwrot "Czytelniku" trochę nuży, domyślam się, że jego obecność tak samo jak bezpośrednie zwroty do adresata miały hm zmniejszyć dystans pomiędzy tekstem a czytającym, też zapewne na powrót przykuć jego uwagę, jednak zastanawiam się, na ile taki zabieg jest profesjonalny, mam nadzieję, że rozumiesz, co mam na myśli.

Sama treść dość czarno na białym przedstawia wady i zalety książki, jako osoba oceniająca stajesz z boku, widzę sporo obiektywizmu w recenzji, mimo iż ukazujesz ją (powieść) w pozytywnych barwach (mam tu na myśli np. kwestie historyczne). Zachęcasz, ale nie nachalnie czy przesadnie. Myślę, że to całkiem dobra recenzja, spełniająca swą promującą książkę rolę. 5.

MGryglicki 06 04 2011 (20:32:12)

MS Office podkreśla te słowa, jak się napisze razem, stąd pewnie błędy :)
Anegdoty i dygresje to niekoniecznie wady; opisałem to z dwóch punktów widzenia, także to jest już kwestia subiektywna bardzo.
Profesjonalizm takiego zabiegu można łatwo obronić, można łatwo obalić. Sądzę, że tutaj raczej by się obronił, ponieważ nie jest to tekst wymagający nie wiadomo jak wielkiego obiektywizmu i można sobie w nim pozwolić na nieco "luzu". Jak zauważyłaś, spełnia jednak funkcje, które wymieniłaś ;)