Zwykły maszynista

Włosy miała lekko kręcone, długie do połowy pleców, a może nawet jeszcze dłuższe, nie wiem, rozwiewał je wiatr. Chyba zimny, jej zaróżowione policzki na to wskazywały. Dzisiejsza pogoda też dużo mówiła. Przygnębiająco szare niebo i powoli spadające krople deszczu na spragnioną wody ziemię. Ostatnio było gorąco, można nawet powiedzieć, że za gorąco, jak na nasz klimat. Dobrze, że pada. Żona przynajmniej nie będzie narzekać na osłabienia i suchą ziemię w ogródku. A jaki to był ogródek. Nie ma co się dziwić, Grażynka jest artystką. Moja żona. Taka piękna, szczególnie kiedy jej twarz okala promienny uśmiech...
Dziewczyna też się uśmiechała. Ale niesamowicie smutno. Jakby w jej głowie kotłowały się całkiem miłe wspomnienia i będąc tłem aktualnych problemów, po prostu wydawały się śmieszne, absurdalne.
Miała ładną, jak na mój gust, sukienkę w niewyraźne, z odległości, kwiaty, której falbany także powiewały na wietrze. Materiał wyglądał na cienki, mógłbym przysiąc, że dziewczyna na skórze miała gęsią skórkę, nie było mi dane tego zobaczyć. W miarę, jak się do niej zbliżałem widziałem coraz więcej szczegółów, ale takiego małego moje oczy nie były w stanie dostrzec.
Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Płakała… czy tak? Tak, płakała, pod oczami malował się czarny rozmyty tusz do rzęs. Usta pociągnęła czerwoną szminką. Bardzo ładnie wyglądała i nawet gdyby radośnie się uśmiechała, można byłoby powiedzieć, że jest piękna. Piękna...
Stała boso. Dopiero po chwili dostrzegłem rzucone obok pantofelki.
Chciałem krzyczeć, jednak nie mogłem nic z siebie wykrztusić, obezwładniło mnie przerażenie. Stała taka piękna, bezbronna… smutna. Odczułem niesamowite pragnienie wzięcia jej w ramiona, by ukoić choć na chwilę ból, malujący się w oczach. Zobaczyłem go w momencie, gdy podniosła dłoń i odgarnęła włosy opadające jej na czoło, to było może jakieś pięć sekund przed...
Dłoń, która już dawno uderzyła w hamulec bezpieczeństwa, zamarła na syrenie pneumatycznej. Ten ostry dźwięk... wcześniej urywany teraz ciągły jakby miał większą siłę przekazu. Miał? Nie, nadal stała nieruchomo, lekko uśmiechnięta, zaróżowiona...
"Dlaczego? Dlaczego?!"
Nie odpowiedziała. Jej ostatnim ruchem było przymknięcie powiek i zniszczenie uśmiechu na ustach.
Zwalnialiśmy. Po kilku sekundach zatrzymaliśmy się. Kilka sekund. Cholernych kilka sekund. Boże...
Boże, czy widziałeś?!
Tak, tak, to ja płaczę kochany... wybacz mi. Ja zwykły maszynista, który całował dzisiaj z rana żonę na pożegnanie, to ja. Ja zwykły. Ja...
Podnoszę głowę. Na wietrze, powoli, opada skrawek kwiecistego materiału.
Słoneczniki...

Ocena: 5.333
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 20.07.2009r.

Sofie 02 09 2009 (15:58:38)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Przytłoczyło mnie to. I dobrze; wreszcie się skupiłam. Motyw zabójstwa, nie, motyw samobójstwa, tak wspaniale przedstawiony. Kobieta nie zdawała sobie sprawy, że ktoś mógłby jej pomóc, wszystko trwało zaledwie kilka sekund, przerażony rozmarzony maszynista, tak w tamtych hwilach bezradny, że łzy duszą się w gardle. Samobójstwa są i będą problemem w naszym świecie; wielu przecież decyduje się na ten desperacki gest kompletnie nie wiedząc, a raczej nie widząc wyjścia z takiej a nie innej sytuacji. W życiu możesz wybierać”, jak rzekł w swej książce o owym tytule William Glasser, ale gdyby nasze czyny nie były do końca zależne od nas… świat byłby inny. I nawet wolę sobie nie wyobrażać, jaki. Może nie byłoby tak źle, w końcu Bóg kieruje dla nas dobrem– z tym, że wybierając dobro dla jednego, drugigo skazuje na piekło. Samobójstwo to grzech, przytłacza ludzi, ale z tego można wyjść. Zapewne każdy z nas kiedyśtam myślał, że w ostateczności jedynym wyjściem jest śmierć. I nie mówię, że nie ma takich przypadków. Bo są. Ale z pewnością nie w naszym życiu. Pamiętajmy więc, że zawsze znajduje się droga do lasu, w którym można się ukryć i… żyć.

Lilka 20 07 2009 (21:55:49)

Użytkownik ocenił pracę na 5
A mi podoba się zakończenie ;] choć nie potrafię znaleźć odpowiedniego słowa, by je określić. Realistyczne? Też. mogłam wczuć się w sytuację maszynisty. może trochę oklepany temat, ale ciekawie to opisałaś. ode mnie masz 5 () ;p

Dawied 20 07 2009 (00:28:51)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Choć może historia niczym nie zaskakuje, to już samo wykonanie jest bardzo dobre. Gdzieś chyba było powtórzenie, ale prócz tego stylowo bardzo fajnie. Końcówka może troszkę gorsza, ale całość good. Niby to miniatura, ale zawiera w sobie dużo treści, no i to jak wprowadzasz w historię, jak grasz na emocjach jest bardzo fajne. Z minusem, ale się należy