Zabujana

\"Ja nigdy nie chciałam mieć chłopaka! Ale znalazłam, on mnie znalazł. Nie wiem, czy go kocham, po prostu głupio odpowiadać nie.\"
Słysząc coś takiego z ust byłej miłości swojego życia, człowiek zaczyna wątpić, czy watro było marnować trzy lata na taką kobietę. Kobietę to dużo powiedziane. Pamiętam jak była nastolatką, dzieckiem, które nic a nic nie wiedziało o życiu. Była zagubiona i pełna wstrętu do świata, jednak postanowiłem podejść i się zaprzyjaźnić. Przyjaźń nie trwała długo, bo dopadła mnie miłość. Ztego co mówiła ów ukochana wynikało, że nie tylko mnie. Toteż spędziliśmy kilka cudownych, beztroskich i pełnych namiętności miesięcy, a potem wyjechałem za granice, jedynie na miesiąc. Głupi nie jestem i w ojczyźnie, gdzie pozostawiłem swą ukochaną, zostawiłem również obserwatorów. Wiedziałem kiedy, gdzie i z kim chodzi na zabawy, czy wszystko gra i czy nie mam powodów do zmartwień. Jak to się stało, że ominęło mnie tyle wydarzeń ? Że nie wiedziałem o wielu imprezach na których była ? Nie wiem, przestałem się tym interesować. Pewnego dnia, po powrocie do domu, zapytała: "Jesteśmy razem?" Oczywistą odpowiedzią było: "Tak, chyba nie masz wątpliwości?" Jednak, choć odpowiedź nasunęła mi się migiem, nie byłem w stanie jej wykrztusić. Znałem ją, wiedziałem jak rozumuje, ale to pytanie sprawiło, że z pięknej ukochanej zmieniła się w dziwną nieznajomą. Tego dnia rozstaliśmy się, mówiła ,że nie jest gotowa na związek, prosiła aby między nami nic się nie zmieniło. Obiecałem, że będzie jak było. Tylko jak mam ją dalej traktować, jak traktowałem ? Minęło trochę czasu, kiedy znalazła nowego, to byłoby nic, gdyby nie był moim dobrym przyjacielem. Była z nim na tyle długo, że zdążyłem znienawidzić go do reszty. Szkoda tylko, że moja miłość do niej miała się dobrze, szturchała moje bezbronne serce i bawiła się zmysłami. Prawie oszalałem, wiedziała o tym, widziała moje cierpienie. Czy to moja wina? W końcu to ja ją znalazłem i zawsze pierwszy mówiłem, że ją kocham.

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 08.07.2011r.

Angelika596 08 07 2011 (08:21:16)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Króciutkie to opowiadanie i jak na tak małą objętość to bardzo zwykłe. Nie rozbawiło, nie pocieszyło, nie wzruszyło. Ot, przeczytałam. Czuję się po prostu jakby ktoś mi się zwierzył. I co mam poradzić tej osobie? Miłość boli, ale nikogo też nie można do niej zmusić. (chociaż niektórzy niestety próbują) Zdziwiło mnie, że w związku, w którym powinno się ufać bezgranicznie, było miejsce na "obserwatorów". Którzy zresztą niczego nie wytkryli. Może po prostu miłość wygasła? Może było zawsze tylko zauroczenie?

Opowiadanie zostawiłeś jakby bez zakończenia. Bez puenty, bez podsumowania jakby. Mieszan uczucia mam. Błędy się zdarzały często. Przecinki głownie stawiałeś gdzie się dało. Trójka.