Wyimaginowana imaginacja (6 ost.), czyli autorowi kończą się tytuły

Jak powszechnie wiadomo, media kłamią. Telewizja kłamie, gazety kłamią, radio robi nas w balona, a portale informacyjne – w butelkę. I nikomu by to nie przeszkadzało, gdyby nie protest szklarzy w centrum Warszawy, którym internet zabrał monopol na korzystanie z prawa do produkcji pojemników szklanych. Żądają od owych portali odszkodowania w wysokości tysiąca pięciuset stu dziewięciuset złotych i oficjalnych przeprosin. "Przez tych wrednych kapitalistów tracimy stanowiska pracy i pieniądze na chleb, ci szubrawcy poprzez swój wredny monopol chcą zlikwidować nasze małe spółki i przejąć rynek produkcji butelek!" - grzmiał dyrektor szklarni w Szklarskich Porębach. Właściciele tychże mediów bronią się jednak zaciekle. "A co z plastikowymi butelkami, tymi bez kaucji, a? A ich producenci to pies? To oni zabierają wam chleb". W tym momencie "plastikowcy" - którzy akurat gotowali się do własnego strajku spowodowanego brakiem papieru toaletowego w łazience zakładowej - nie mogąc znieść tych straszliwych obelg, zaczęli obrzucać zgromadzonych szklarzy balonami, co wywołało z kolei protesty pracowników placówki szumnie nazywanej Polskim Radiem. W tym momencie wszelka logika kapituluje i składa broń. Tak zdemilitaryzowana została idea trzymania się własnych zajęć i nie zajmowania się tym, co nie należy do własnych obowiązków. Co prawda miała być storpedowana, ale wojska nie stać było na torpedy – wszystkie zostały zużyte podczas strzelania do kaczek zarządzonego przez lokalnego majora, co z kolei wywołało oburzenie rodziny prezydenckiej i premierskiej.

A Mama Muminka nie ma z tym nic wspólnego. Naprawdę. Tym mniej zrozumiałe jest, dlaczego została siłą zaprowadzona na komendę policji razem z awanturującymi się wytwórcami butelek. Prawdopodobnie znalazła się w niewłaściwym miejscu i w niewłaściwym czasie – gdyby bowiem była wówczas dziesięć minut wcześniej i dwieście metrów dalej, trafiłaby na pochód wielbicieli Teletubbies (z obowiązkowymi czerwonymi, homoseksualistycznymi torebkami). Spłonęłaby wówczas ze wstydu, bowiem jej torebka jest zwyczajna, niemodna i – przede wszystkim – czarna. W tej sytuacji nabawiłaby się nie tylko zarzutów o homofobię, ale jeszcze o rasizm – z czego wszak, zapytuje logika (która w międzyczasie rozpoczęła rekonwalescencję w pobliskim szpitalu po ostatnich, rujnujących jej zdrowie wydarzeniach opisanych wyżej) może być wykonana CZARNA torebka? Albo inaczej – z CZYJEJ skóry?

Tak czy inaczej, Muminek będzie miał rodziców z kryminalną przeszłością (Tatę łatwo będzie zgarnąć – nielegalna hodowla tytoniu i marihuany w ogródku świadczą przeciwko niemu). A w tej sytuacji nie będzie mógł zostać prezydentem. Będzie mógł za to zostać emo i pociąć się żyletką, ale to nie zapewnia przecież tak samo wysokiej pensji. Otworzy za to drogę do kariery takim osobnikom jak Kubuś Puchatek, który zdobył sławę za cenę operacji zmiany płci i jest teraz z powrotem kobietą. Tak samo jak Kopernik, która odkryła, że Ziemia jest okrągła, piłka jest jedna, bramki są dwie, a Leo Beenhakker jest beznadziejnym trenerem. Skorzysta również na tym Prosiaczek, który z oczywistych względów będzie miał oczywiste zyski płynące z faktu, iż jego najlepszy przyjaciel... najlepsza przyjaciółka dorobi się władzy i pieniędzy (a w dodatku już nikt nigdy nie nazwie ich pedziami). Już nie wspomnę nawet, jak wpływowy będzie monopolista budowlany – Bob Budowniczy, amerykański, krwiożerczy kapitalista, przy którym nawet nasze rujnujące spółki szklane media zdają się być dobrymi wujkami polskiej gospodarki.

Ale nie przejmujcie się. Mimo że ten cały cyrk nie byłby możliwy, gdyby nie to, że dzieje się to w naszym Jakże Pięknym Kraju, to Muminek ucieknie z domu dziecka i wróci do domu wraz z rodzicami, zwolnionymi z racji przepełnienia zakładów karnych, co też jest wynikiem umiejscowienia akcji tych wszystkich wydarzeń w tym a nie innym miejscu. Prezydentem zostanie zaś Ryjek, dyskredytując Puchatka w swej agresywnej kampanii wyborczej, Bob Budowniczy utworzy filię w Finlandii i wycofa wszelkie inwestycje w Europie Centralnej, Prosiaczek zaś otworzy własną rzeźnię. Wszyscy będą więc zadowoleni, a zadowolenie Polaków jest czymś, co cementuje gmach polskiej gospodarki. Gorzej, gdy cement jest turecki...

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 20.08.2009r.

Lokata 02 11 2011 (12:30:20)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Genialne. Zabawa słowem, słowotwórstwo, realne spojrzenie na rzeczywistość -nie tylko medialną....

PookyFan 27 09 2009 (21:01:06)

Lol limfao. Za dużo szóstek, w tytule szóstka, a w ocenach też szóstki (i to aż trzy!). Toż to zło. Proponuje więc dostawić jeszcze jedną szóstkę. A z tego miejsca chciałbym również podziękować mojemu chomikowi, którego nie posiadam, a bez którego napisanie tego opowiadania byłoby niemożliwe. Jak również Mr Jedi'emu za jego gumowe bejzbole, które były dla mnie ogromną inspiracją. Dziękuję!

Vanchella 20 09 2009 (11:40:30)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Popieram Lilkę i Bellę. Wprost genialne! Muminek i Kubuś Puchatek byli najlepsi! Tata Muminka Emo!!! Hihihihi... Wprost świętokradztwem byłoby dać ci coś innego niż sześć. A więc z wielką przyjemnością, daję ci szóstkę i zwołuję całą rodzinę na czytanie tego opowiadania. Już spadłam z krzesła, jak się bardziej potłukę, to będę musiała cię zaskarżyć.

Sofie 02 09 2009 (16:28:38)

Użytkownik ocenił pracę na 6
… no dobra, może nie ryczałam ze śmiechu, ale w moich oczach iskry rozbawienia się pojawiły. Było genialnie, niesamowicie przemyślane szczegóły, wszystko podane w płynnej i łatwej do przełknięcia konsystencji. Powiedziałabym, ze rosół, ale bułka z masłem też wchodzi zazwyczaj gładko, a gdy powiesz komuś, że ta praca była jak rosół, to raczej przenośni nie chwyci. Zastanawiałam się, czy Leo Beenhakker” pisze się tak, czy nie inaczej, ale widząc w tej nieco innej” pisowni ironię, postanowiłam zostawić. Było śmiesznie i fajnie, kpiny były, pokazanie polskiej rzeczywistości również– więc, tak ogólnie rzecz biorąc, postawię Ci sześć.

Lilka 20 08 2009 (15:07:08)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Kurczę, Radek... jak Ty to robisz, że udaje Ci się mnie rozśmieszyć? ;] Ha, ha, trochę się już na Ciebie uodporniłam :P ale mimo to fragment chociazby o Prosiaczku całkiem mnie rozwalił, w pozytywnym znaczeniu. Ogółem jestem pozytywnie nastawiona, czyta się lekko, przyjemnie, no i rzecz jasna zabawnie :) wszystko ładnie pasuje, pięknie ładnie, ale pozwolę dodać, iż nie podoba mi się fragment o tym, jak eee... kto to był? mniejsza z tym, fragment o chlastaniu zyletką niezbyt mi się podoba, nie wiem czemu. ;p czemuu to już konieeec...? ;] a podsumowując wszystkie części, 6.