Wyimaginowana imaginacja (4), czyli opowieści tak dziwnej treści, jak tylko pozwala na to przyzwoitość

Z pogodą jak jest - każdy wie. Gdy nastaną z dawna oczekiwane wakacyjne upały, każdy pragnie przyjemnego, chłodnego i białego jak śnieg śniegu, z kolei gdy ten ubóstwiany przez dzieci i przeklinany przez drogowców opad atmosferyczny zstąpi na powierzchnię ziemi, okazuje się, że wszyscy tęsknią za czterdziestostopniowymi upałami. Gdzie tu logika? Chyba poszła w las - po drewno na opał. Choć ostatnio widziano ją koło budki z lodami, więc prawdopodobnie dostała anginy. Nikt się jakoś nie przejmuje, że może się jeszcze gorzej zaziębić i dostać powikłań, każdy bowiem skupia się na tym, by w końcu nastała jego wymarzona pogoda, zmieniająca się z częstotliwością czterech razy na rok.

A całą winę ponosi nie kto inny, jak biedny prezenter pogody. To ten człowiek sprawia, że zimą na twarzach dzieci pragnących lepić bałwana pojawia się uśmiech, a na twarzach dorosłych, którzy nie zmienili jeszcze opon na zimowe - grymas poprzedzający przekleństwo. Ten człowiek sprawia, że z dawna planowane wyjazdy rodzinne biorą w łeb, ten sam człowiek ponosi również winę za zasypany samochód oraz wzystkie nudne, deszczowe niedziele. A przecież on też ma swoją rodzinę, a być może i chomika, który robi się nerwowy, gdy nie obejrzy kolejnego odcinka "Mody na sukces". I żeby opłacić abonament telewizyjny pupilka, ten nieszczęsny prezenter musi nieść w każdy wieczór rozczarowanie milionom ludzi w całym kraju. Gdzie tu sprawiedliwość? On przecież ciężko pracuje na to, byśmy nie mogli pojechać na wymarzone wakacje z powodu kiepskiej pogody. W sumie musi jakoś wykarmić swoje głodne dzieci i zaspokoić zboczenie chomika, a że ktoś musi przedstawiać prognozę pogody, to ten niewdzięczny obowiązek spada właśnie na niego.

W końcu z przepowiadaniem pogody nie ma żartów - czy kogokolwiek bawi to, iż zamiast zapowiadanego słońca cały dzień szaleje burza z piorunami? No więc właśnie. Pogoda ma fatalne poczucie humoru - spróbuj opowiedzieć takiej chmurze burzowej kawał pośrodku wielkiego pola z metalowym drągiem w rękach, a się przekonasz. Nie można drwić ze zjawisk atmosferycznych - tak samo jak wszelkie wykrzykniki w stylu "niech cię piorun trzaśnie" niepotrzebnie angażują wyładowania statyczne zachodzące w atmosferze pomiędzy cząsteczkami wody. Szanujmy więc pogodę - nie drwijmy sobie z czegoś, co może odwdzięczyć się nam wyładowaniem o napięciu rzędu tysięcy woltów.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 19.07.2009r.

Lilka 20 07 2009 (22:15:43)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hm... rzeczywiście wyszło nieco gorzej, niż w poprzednich częściach, ale ogółem mówiąc, mogło być jeszcze gorzej ;] nie powala, krótko. temat można było ciekawiej opisać. a żeby tyle nie jeździć, to teraz trzeba znaleźć coś na plus ;] widzę tu pewne odbicie miedzy poprzedniki częściami, jakiś związek, i to Cię ratuje, jak również to, że nie wyszło taks sztywno, jak się obawiałam, bo jednak w którymś momencie się zaśmiałam. Nie jest źle, nie jest źle. Czwóreczka z plusem.

Dawied 19 07 2009 (21:15:46)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Stylistycznie i językowo bardzo poprawnie, ale treść tym razem mnie nie porwała. Trochę na siłę chciałeś udziwnić, a same przemyślenia są raczej dość płytki i niepotrzebnie przegadane. Wcześniejsza część lepsze wrażenie zrobiła.