Ważka

Każdy ma momenty głębokiego smutku. Motywy są różne.

Wracając do domu wrzuciłam telefon do Odry. W tym samym momencie dzwoniła do mnie lekarka z pobliskiej kliniki. Proszę uregulować rachunki, należy przedłużyć umowę, pani karta wygasa w przyszłym miesiącu. Poszło do Odry.

Choć nigdy nie dowiem się, czego chciała, mogę się domyślać. Wszystko dlatego, że nastał dzień, na który nie czekałam z radością, ale pewnego rodzaju fascynacją. Jestem ważką.

Po drodze wstąpiłam do lodziarni. Wzięłam największą porcję i zlizywałam ociekające po wafelku szczęście. Widziałam wkoło mnie przystojnych mężczyzn. Ale nie. Ważka, to chyba nie modliszka?
Kupiłam w małej księgarence na rogu ulic aforyzmy Leca i zaczytywałam się w cynizmie. Piękna sprawa.
Następnie kupiłam najwyższe szpilki w najdroższym butiku. Ociekały seksem. Czerwone,, zabójczo wysokie, pobudzające wyobraźnię. Założyłam je, nie zważając na nierówności chodnika.
Być może to był najbardziej samotny dzień w moim życiu. Wiatr przywiewał wspomnienia, które niedługo miały zgasnąć. Przypomniałam sobie stygnącą herbatę osoloną łzami. I pierwsze spotkania. Gładzenie policzków w niewiedzy przyszłości. I kłamstwa, najtrudniejsze, bo z miłości. I ten przeraźliwy zawód na twarzy, gdy przyszło stanąć w obliczu prawdy.
Telefon już dawno leżał na dnie. A może popłynął dalej. Bałtyk. Ocean. I ta wolność, o której mogę jedynie marzyć z wyrazem twarzy przerażającym. Może podarowałam mu własne pragnienia. Chyba czuję, że ważka musi odlecieć.
Siadłam w pobliskiej kawiarni i zamówiłam eklerkę. Przestępstwo dla ciała. Chciałam zadzwonić. Wciąż cię kocham. W tej mieszance łez, uśmiechów i codzienności, dalej widzę twoją twarz chowającą się za pięknymi drzewami mojej duszy. A tu przychodzi zima, liście spadają, smutno, ale ciebie widzę wyraźniej. Ale, albo dlatego. Albo bo.
Niestety wyrzuciłam telefon. I znów nie poznasz prawdy w porę.

Pora wracać. Nie doszłam do domu. Pewnie jest zamknięty na cztery spusty i wnętrza świecą pustkami. I wiatr hula, roznosząc podłą samotność.
Czasami jakaś wiadomość potrafi nas zabić. Nas właśnie zabiła. A teraz zabija mnie. Wracam, skąd przyszłam. Jestem ważką. Ważki żyją dwadzieścia cztery godziny.

Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 30.01.2010r.

Fał 31 01 2010 (12:08:58)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wololo. Gdyby nie trochę lewy podział na akapity to mógłbym stwierdzić - bardzo blisko ideału (no, ale ideały, jak wiadomo, nie istnieją). Tymczasem wyszła bardzo fajna miniatura, ani za długa, ani za krótka. Idealnie skrojona to tego typu tematu i prozy. I tylko raz miałem nieodparte wrażenie, że to ma być takie oczyszczenie po niespełnionej miłości, jakie widać tonami w wierszach. To też na plus. Ogólnie - keep on writing.

Zerowa 30 01 2010 (22:59:44)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Podoba mi się Twój język. Tworzysz ciekawe metafory. Z bólem muszę przyznać, że to jedyne co mnie zaciekawiło w tej pracy. W moich oczach wygląda to tak: masz perfekcyjną technikę pisania, jednak fabuła (?) jest mało interesująca. Po przeczytaniu tej miniatury mam wrażenie, że byłaby idealnym prologiem czegoś dłuższego. Rozwinięcie... tak, to jest to czego mi potrzeba w tej pracy. Ode mnie 4 z dużym plusem.

PookyFan 30 01 2010 (22:32:08)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Dawno... nie, jeszcze nigdy nie widziałem tak lekkiego, doskonałego w czytaniu stylu. Najzwyczajniej w świecie chce się czytać, chce się czytać z najwyższym zainteresowaniem i skupieniem, i nie chodzi mi w tej chwili o samą treść, a raczej o sposób jej przekazania. Coś niesamowitego, piszesz tak zgrabnie, i wychodzi Ci to tak spontanicznie, że aż miło się czyta. Także stylu z całego serca i szczerze gratuluję. Jeśli zaś chodzi o treść - rozumiem, że chciałaś uzyskać określony efekt lekkiej dozy tajemniczości i niejednoznaczności, by uatrakcyjnić opowiadanie? No cóż, wyszło Ci to trochę za mocno, bo opowiadanie jest nieco chaotyczne, zagmatwane, nie bardzo wiadomo, o co chodzi, choć oczywiście główna myśl jest czytelna i zrozumiała. I mówi o czymś ważnym w sposób tak niedosłowny, a tak zrozumiały, jasny i nieomal poetycki, że budzi mój podziw. Choć treść nie jest do końca dopracowana, to - poza paroma błędami - nie mam większych zastrzeżeń, wyszło wspaniale, choć szkoda, że tak krótko... ale w zasadzie chyba taka była koncepcja, więc już się nie będę przyczepiać. No to zółwik i piąteczka ;]