Ulotne marzenie Normalnego Człowieka

••• Myśl Pierwsza •••
Ulotne marzenie Normalnego Człowieka

Normalny Człowiek ubóstwiał spacerować pośród zielonych traw – między którymi – niczym owdowiałe płatki śniegu wiosną – rosły rozpromienione niebieskim kapeluszem chabry oraz kojące mniszki, pełne złota i cynicznej bieli.
Uwielbiał również oddychać świeżym – a przede wszystkim czystym – powietrzem, napełniającym energią każdą cząsteczkę jego ciała. Czuł wtedy, jak morska bryza, niesiona przez spienione fale, odbija się od skalnego wybrzeża i wraca w obsydianowe objęcia głębi umysłu.
Normalny Człowiek kochał także przebywać wśród zwierząt, pozbawionych wszelkich zasad moralności ludzkiej, etyki zachowania i hamulców społecznych, ukształtowanych podczas wielu lat pracy zgorzkniałych (na zawsze i na wieczność) opiekunów. W związku z tym, każdą wolną chwilę starał się spędzać w zagajniku, w pobliskim lesie, gdzie swoje gniazda założyła para orłów o przepięknym ciemnobrunatnym upierzeniu.
Pewnego dnia wybrał się więc do zagajnika, nie wiedząc, że podąża za nim Młody Nieznajomy. Kiedy obydwaj znaleźli się na miejscu – Młody Nieznajomy - spojrzał w zadumie na urodziwego orła – szlachetnego i wyniosłego zarazem, który opinając skrzydła wzdłuż tułowia przeciął powietrze niczym strzała, aby po chwili wylądować z gracją na ramieniu Normalnego Człowieka.
- Dlaczego tutaj Przychodzisz? – zapytał z ciekawością.
Normalny Człowiek spojrzał na niego z uśmiechem, a następnie odpowiedział:
- Jak widzisz Matka Natura nie obdarzyła nas skrzydłami. Ani Ciebie, ani mnie. Jednak czy jest to powód, dla którego nie mielibyśmy przebywać wśród orłów?

Ocena: 5.333
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 04.05.2010r.

AnilG 06 08 2010 (17:43:00)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Genialne, nic dodać, nic ująć ;)

Kamil M. Jaszczak 06 08 2010 (19:43:50)

dziękuję bardzo ;)

KN19 07 05 2010 (15:42:00)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Świetny język wprowadzający czytelnika w zadumę i mocno działający na wyobraźnię poprzez barwne opisy. Długość tekstu jest dobra do stylu jakim piszesz, gdyby miało to być wierszem to wyszedłby epigram, a tak wyszło krótkie opowiadanie z niebanalną puentą. Błędów technicznych nie zauważyłem bo skupienie poszło w stronę orła i opisywanej przez ciebie sytuacji. Piszesz świetnie - to fakt za który postawię 5 z przyjemnością ;)

Kamil M. Jaszczak 04 05 2010 (18:26:10)

Dziękuję bardzo, co do płatkowych powtórzeń: racja, nie zwróciłem uwagi. A może zwróciłem, ale przeoczyłem. W każdym bądź razie to fakt, do poprawy ;) Cieszę się, że się podobało i miło mi słyszeć tak pochwalne słowa :) Mam nadzieję, że ciśnienie już w porządku :D

Zuanshie 04 05 2010 (17:47:49)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jestem dziś w nieziemsko kiepskim humorze. Bogu dzięki, że opowiadanie znalazłam w oczekujących, jeszcze większe, że Twojego autorstwa. A przechodząc do rzeczy. Długość tekstu poraziła mnie, ale kiedy ujrzałam, że jest to opowiadanie-miniaturka, ratownikom udało się odratować mnie za pomocą reanimacji. Może najpierw strona techniczna, może tego nie jest za wiele, ale mimo tego muszę wspomnieć o niej. No więc w pierwszym zdaniu razi mnie, dwa razy użyty rzeczownik - płatki. Trochę czuć go, a przy czytaniu na głos troszkę przeszkadza. To samo z zaimkiem "kiedy". To nie są jakieś bardzo znaczące dla oceny błędy, ale te powtórzenia przy takiej ilości tekstu nie wyglądają to zbytnio zachwycająco. Styl i język masz zachwycający, ale to z całą pewnością wiesz. Piszesz ładnymi, rozbudowanymi zdaniami, co wpływa na korzyść pracy. Jak dla mnie w opowiadanie to jest wsiąknięta poezja, która uwydatnia się w każdym zdaniu. Praca nie należy do tych zwykłych i prostych, a przy czytaniu wprawia w zadumę, taką melancholię. Muszę jeszcze pochwalić za opisy, które są bardzo żywe, bardzo oddane, dzięki czemu czuje się to. Ja bynajmniej widziałam tą piękną, bujną zieleń, te fale. Kurcze. Krótko, no. Nie zdążyłam wtopić się w tekst, a tu koniec. Nie mniej jednak opowiadanie dobrej jakości, pisane świetnym stylem i językiem, podoba mi się. Z minusem.