Smutek będzie zawsze

Smutek jest jak drapieżnik, który wdziera się w głąb ciebie. A potem do serca, by pożreć je. Kawałek po kawałku. Po niedługim czasie odbierze ci zdolność poprawnego oddychania, a w końcu i twoją egzystencję, która mocno się zachwieje. Smutek stanie się silnym porywem wiatru, a ty będziesz drobnym kwiatem, który będzie łamany i targany przez prądy powietrza. Będziesz próbował się ukryć przed nim. Będziesz chciał go zepchnąć z dachu swojego życia. Zamkniesz go w szafie i zabarykadujesz drzwi, by się nie wydostał, ale to go i tak nie powstrzyma. Podejdzie do ciebie cicho tak, jakby polował na ofiarę. Zedrze z ciebie wszystko, co będzie stało na drodze do zawładnięcia tobą. Odbierze ci wszystko. A potem na końcu dobierze się do ciebie i zje cię w całości, i upchnie gdzieś w sobie, robiąc z ciebie swoją laleczkę. Będziesz nagi. Będziesz błagał o litość. Będziesz wylewał strumienie łez, a smutek będzie patrzył na ciebie. Będą mu się skrzyły bladoniebieskie oczy. Będzie dumnie napinał pierś. I w efekcie… łkał razem z tobą. Stanie się towarzyszem twego istnienia. Będzie podróżował z tobą do skończenia świata. Do końca istnienia twojego życia. On będzie tym uradowany. Ty natomiast nie.

W dodatku smutek przyprowadzi sobie kolegę - samotność. I razem będą cię obdzierać. Nawet, jeśli już nic na tobie nie pozostanie.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 20.12.2010r.

Ironiczna 21 12 2010 (17:07:19)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zaskoczyłaś mnie... Nie podejrzewałam, że ktoś podejmie się tematu smutku. Taka już jestem, że mam naturę melancholika, we wszystkim upatruję przykrości, samą siebie uważam za wielki pech, niewiadomą. (Urodziłam się bowiem trzynastego ;D) Nieraz zastanawiałam się nad tematem smutku, rozprawiałam nad nim. Ale nie napisałabym czegoś takiego. Chwilami ucierałaś schematy, ale w niektórych kawałkach. No, cóż, potrafiłaś zaskoczyć, powiedzieć coś takiego, co myślałam, że tylko ja zauważyłam. Albo znów coś, czego o smutku nie wiedziałam. I to wszystko, to wszystko mi zabrzmiało tak pięknie. Ech, to pewnie wpływ antybiotyku i twojego opowiadania. A może jeszcze Bocellego, który mi leci w tle i wprawia w drżenie serca. Jak choruję, to zawsze tak mówię, ale musisz mi to wybaczyć. W każdym razie te rozważania, iście filozoficzne, bardzo mi się podobały. Piątka ;)