Przystanek zwierzeń Rozdział I

-Tylko nie teraz... Czemu tu zawsze pada deszcz? - westchnął cicho Rafał.
Był to jego pierwszy dzień w nowej szkole. Należał do nielicznej grupy uczniów, którzy dojeżdżali z pobliskich wiosek, lub z obrzeży miasta. Szkoła zdała swój "pierwszy test" i przypadła do gustu chłopakowi. Już po kilku minutach nudnego przemówienia dyrekcji udało mu się nawiązać kontakt z kilkoma osobami, które miały podobne zdanie na temat rozpoczęcia roku szkolnego. Wszyscy uważali to za jakąś ważną uroczystość... A z czego tu się cieszyć? Z tego, że przez następne dziewięć czy dziesięć miesięcy będą musieli marnować swój czas na nudnych, nikomu nie potrzebnych zajęciach? Rafał dobrze wiedział co zamierza robić w życiu. Planował być artystą... malarzem. A w czym mu się przyda twierdzenie Pitagorasa, czy wzór na energię kinetyczną? Niby liceum... Można wybrać profil, ale i tak cztery godziny matematyki w tygodniu, czy dwie godziny chemii nie uśmiechały mu się. Jedynym przedmiotem w którym czuł się jak ryba w wodzie była plastyka. Miał nadzieje, że również w tej szkole znajdzie kółko plastyczne, albo dodatkowe lekcje z tego przedmiotu. Dwie godziny w tygodniu, to w stu procentach za mało dla przyszłego malarza.
Aby uniknąć zimnej kąpieli schronił się pod daszkiem i usiadł na ławce. W jednej chwili pogodny dzień stał się zimny i mglisty, a do tego ten nieustanny deszcz... Gdyby tak mógł na czas jesieni i zimy przenieść się na jakieś wyspy... Nienawidził tej przygnębiającej pogody, chociaż - jak twierdzili jego rodzice - tworzył wtedy najwspanialsze dzieła. Wpatrywał się w przejeżdżające przez mokre ulice koła samochodów i na powiększające się kałuże. Rozejrzał się dookoła i dojrzał ciemną postać zbliżającą się w jego kierunku. Westchnął cicho i spojrzał na zegarek. Następne pół godziny będzie musiał spędzić na tym przeklętym przystanku. Gdyby chociaż świeciło słońce, to mógłby rozkoszować się tą pogodą i czas płynąłby szybciej.
Pyk, pyk...
Powoli kapuśniaczek zamienił się w potworną ulewę, a postać którą chłopiec widział wcześniej usiadła na drugim końcu ławki, lecz nie było widać jej twarzy, gdyż na głowę miała założony ciemny kaptur. Rafał przeklął się w myślach, że nie wziął ze sobą niczego, czym mógłby się zająć. Postanowił, że następnym razem zabierze coś do czytania, albo chociaż kilka ołówków i swój zeszyt ze szkicami. Spojrzał na tajemniczą postać i dojrzał białą koszulę wystającą spod ciemnej bluzy. Najwyraźniej dziewczyna wracała z rozpoczęcia roku szkolnego, a w okolicy była tylko jedna placówka szkolna, więc chłopak podejrzewał, że owa postać uczęszcza do tej samej szkoły co on sam.
Pyk, pyk...
-Wracasz z rozpoczęcia? - Starał się rozpocząć rozmowę, licząc, że w ten sposób czas upłynie szybciej.
Osoba w ciemnej bluzie nawet się nie odwróciła. Albo deszcz zagłuszył jego słowa, albo wcale nie chciała z nim rozmawiać. Powtórzył pytanie, tym razem nieco głośniej, lecz i tym razem nie przyniosło to żadnego efektu. Wzruszył ramionami i oparł głowę o chłodną szybę. Nieznajoma osoba ciekawiła go coraz bardziej. Ta mroczna tajemniczość niesamowicie go fascynowała i dodawała uroku "dziewczynie w czarnej bluzie".

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 15.08.2009r.

Zuanshie 16 08 2009 (19:14:50)

Zgadzam się z Mariką. Tekst jest ciekawy, napisany prostym językiem. Jedyne co mogę powiedzieć, to to, że czuję straszny niedosyt. Było mało, mało, mało mi. Czekam na kolejne części i mam nadzieję, dłuższe! No.

Ilveran 15 08 2009 (23:26:28)

Narobiłeś, zaciekawiłeś ;P Moja mała pomyłka, wybacz ;)

Ilveran 15 08 2009 (23:21:32)

Rozdział? Trochę krótki i w sumie bardziej wygląda mi na np. część rozdziału. Też może przez lekko urwane zakończenie. Trudno mi tu dużo mówić już na samym początku, jednak ogólnie to nieźle. Stylowo czasem kulało, błedów w stylu "ławki,lecz" narobiłaś co nie miara. Piszemy słowo, wtedy przecinek i odstęp. Wtedy to wygląda tak: ławki, lecz. Pamiętaj proszę na przyszłość, tak jest poprawnie i lepiej się czyta taki czysty bezbłędny tekst, więc też go czytaj kilka razy przed dodaniem nam go tutaj ;) Treść... wypowiem się może o niej w następnej części, naprawdę trudno powiedzieć, choć muszę ci powiedzieć, że nawet mnie zaciekawiłaś lekko.