Przyjaźń

To moja pierwsza przygoda (debiut) z prozą, dlatego prosiłbym drogich czytelników o wyrozumiałość. Po prostu chcę wiedzieć, czy warto w moim przypadku poznawać sztukę pisarską.



Mówimy o potrzebach na których świat pęka. Potrzeby nie wprawiając w ruch naszych oddechów, nie mówią o świecie. Z tymi słowami rozchyla się kolejny dzień jak dłonie oczekujące
ciepłego ogniska, dotyku i łask, po której można gubić westchnienia bez żalu. Żal wróci i je odda, w kolejnych grobowcach wznoszonych powietrzem.
Świat jest ogromnym cmentarzyskiem; w nim biją w trumny tkanek stłumione sprawami, wątpiące serca w obieg zbawienny przyjaźni.

*

Przyjaźń. Dawno o niej nie wspominałem. Jest jak drzewo, które dźwiga wstyd własnej brzydoty na pory jesienne i zimowe. Czas jemu się odwdzięczy i wetknie w nim lekkość.
Miałem dawno kiedyś prawdziwego przyjaciela. Była nim samotność. Wszystko rozumiała. Jedynym jej pragnieniem były doświadczenia zmysłów, jak wody opróżnionej z łuskowych potoków.
Do dzisiaj nie poznałem prawdziwych przyjaciół. Za kiepsko szukałem. Przyjaźń wymaga cierpliwości. W tej chwili ułożył mnie się wiersz dostojny, przypominający nadzieję Hymnu o miłości św. Pawła z Tarsu:


przyjaźń nosi zapachy (nie czując ich) innym
cierpliwie karmi bólem swe progi i okna
przyjaźń nie patrzy na owal cielesny lecz w oczy
przyjaźń głoduje by nie paść tym głodem pod sercem
przyjaźń oddając siebie otwiera świat wolny
przyjaźń prawdziwa jest
pokorna
przyjaźń patrzy ciemnymi przestrzeniami

oddając się dla śmierci
przyjaźni się z życiem


Może samo trwanie przy życiu jest przyjaźnią mierzoną do wschodów i zachodów słońca. Do kłosów pozłacanych święcącej pszenicy. Do pól gojących oczy, do wody
dla kolan. Do piasków rozwiewanych modlitwą do morza. Do nadziei, że można pokochać bliźniego. Oddawać doświadczone uczucia i myśli, na sposób codziennego światła, co sobą widząc kolory i kształty, przechyla je do chorych, wygłodniałych źrenic.

Tu skończę swój monolog, któż pozna do kogo. Wystarczy mi poczekać, aż przyjdzie do serca z dialogiem i przy lampce nieznana mi przyjaźń.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 12.08.2011r.

asiunia12345 14 08 2011 (01:34:16)

Wielbiciel Paulo Coelho?

Ta proza jest bardzo poetycka. Proza powinna być troszkę bardziej okrojona? Nie wiem, szukam słowa jaka. Fajne zakończenie, celne.
Reszta? Wiem, ciągnie do tych wszystkich ognisk w oczach, bram z oddechów, serc w obiegu. Bo to się dobrze pisze, bo tacy jestesmy 'metaficzyczni'. A ja wolę prozę życia ;]

Patrrryk.Swayze 14 08 2011 (10:30:45)

Chyba raczej nie wielbiciel... chociaż zacznę chyba zaczytywać się w jego niesamowitym dorobku. Dziękuję za komentarze. Pozdro :)

Ironiczna 12 08 2011 (22:46:08)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Postaram się być wyrozumiała, aczkolwiek nie widzę potrzeby, ponieważ to, co widzę jest świetne. Nie jestem dobra w ocenianiu poezji, często interpretuję ją bardzo indywidualnie, tak, że ludzie zastanawiają, skąd wzięłam dane skojarzenie.
Ale to proza poetycka, trochę inny świat...
Poza tym wciągnęłam się od razu, zdawało mi się, że ta lekkość płynąca z całości odsłania mi pewne aspekty życia.
Poruszasz temat przyjaźni. Bohater uznaje, że najlepszym przyjacielem jest samotność, gdyż rozumie nas o wiele bardziej. Jest niecierpliwy, nie umie znaleźć ludzi, którzy by mu odpowiadali. Wreszcie zaczyna analizować życie, czego wynikiem jest parę naprawdę mocnych refleksji dotyczących ulotnych chwil w życiu. Można żyć nadzieją, ona zbyt często trzyma nas przy życiu... "Chcę żyć, bo jeszcze nie dorobiłem się fortuny, bo dzieci za małe, co z tego, że na studiach..." Typowy dzisiejszy świat, a jednak jakże dziwny wobec ogólnych wyroków losu. Najbardziej z całości podobało mi się to zdanie, jestem pod głębokich wrażeniem: "Świat jest ogromnym cmentarzyskiem; w nim biją w trumny tkanek stłumione sprawami, wątpiące serca w obieg zbawienny przyjaźni." Myślę, że można by nazwać to mottem tekstu.
Jeszcze strona techniczna. Zgubiłeś może dwa przecinki, więc ogólnie jestem zadowolona. Poprawny styl, zaskakujące zwroty. Bezapelacyjna piątka.