Poparzona namiętnością

To była niechciana zima. Warstwy białego śniegu pokrywały wszystko wokół. Tylko brązowe konary drzew okryte białym puchem dawały wrażenie piękna. Samochody obok niej poruszały się powoli, sunąc po ośnieżonych drogach. Powietrze było lodowate. Drażniło odsłoniętą skórę jej śniadych policzków. Wsunęła delikatne dłonie do kieszeni płaszcza, podciągając niebieski materiał szalika na zmarzniętą brodę.
- Jego ulubiony kolor – pomyślała, zanurzając stopę w śniegu pokrywającym chodnik.
Zapełniając myśli obrazami wspomnień, przemknęła szybko przez ulicę w stronę zasypanego śniegiem parku. Podczas wiosny lubiła siadać na ławce wśród zieleni i zagłębiać się w słowach Szekspira – artysty o biseksualnych skłonnościach. Być może z tego właśnie powodu wydawał jej się intrygujący. Często czytała jego biografie, które nie przedstawiały go w dobrym świetle. Bezwzględny wyzyskiwacz – jak to zdarzało się o nim mawiać, posiadał niezwykły dar, dzięki któremu zyskał sławę już za życia.
Ona nie pragnęła jednak sławy. W głowie stworzyła swój własny świat wyuzdanych pragnień i rozpalonych emocji. Każdy mentalny dotyk grzesznych palców wzdłuż pachnącej namiętnością skóry rozniecał w niej płomień, który palił od środka. Liczył się tylko brak granic, obraz rozkładanych ud, przyspieszony oddech, ogień.

***

Dotyk zimnych palców na policzku to pierwsze, co poczuła tego wieczoru. Rozmawiali godzinami, zatapiając usta w grzanym winie. Brakowało jedynie gorącego powietrza napływającego z kominka. Uśmiechając się promiennie, obserwowała dokładnie każdy gest jego ciała. Słowa pozwalały im odkryć tajemnice swoich dusz. Zatraciła się nich bez pamiętnie.
- Wiem, że to, co teraz powiem będzie banalne, ale nie mogę się powstrzymać. Wybacz. Jesteś gotowa, aby to usłyszeć? – Zapytał lekko zachrypniętym głosem.
- Mów – jej śmiech wypełniał przestrzeń między nimi.
- Twój uśmiech jest przepiękny – mówiąc to, przybliżył dłoń do jej twarzy. – Uwielbiam Twoje oczy. Są takie ciemne, głębokie, tajemnicze. Jestem ciekawy, jakie myśli kryją się na ich dnie.
Uśmiechnęła się, kiedy musnął palcem jej nos. Czuły dotyk łamał wszelkie bariery. Cisza ogarnęła pomieszczenie. Opuszki palców pieściły skórę jej nagiej szyi. Zachłanne usta zbliżały się bezwiednie do siebie. Wstrzymała oddech.
- Skarbie, zanim nasze dusze połączą się ze sobą, musisz coś wiedzieć… – odrzekł łagodnym tonem, odgarniając kosmyki jej włosów za ucho. – Jesteś piękna. Ta chwila jest niesamowita i pragnę, by trwała wieczność, jednak jeżeli teraz odejdziesz, zrozumiem.
Tylko kilka słów przebiegło jej przez głowę. Przymknęła powieki, zatracając się w dotyku jego miękkich, wilgotnych warg.
- Pragnę Cię – wyszeptała pomiędzy kolejnymi pocałunkami.
- Reszta jest milczeniem – odrzekł, gdy erupcja namiętności powoli niszczyła przestrzeń wokół nich.

***

Wchodząc do mieszkania, chwyciła za barierkę, aby przypadkiem nie poślizgnąć się na ośnieżonych kafelkach. Szelest kluczy wyjmowanych z kieszeni płaszcza przypomniał jej wczorajszą noc - hotelowy pokój, wino i muzyka – „And I close my eyes, Ignore the smoke, Ignore the smoke, Ignore the smoke...” – ta melodia wciąż brzmi w jej wspomnieniach. Zamyka oczy i widzi wszystko jeszcze raz - silne, męskie dłonie ściskające jej nabrzmiałe piersi, czerwone paznokcie wbijające się w skórę pleców i ciała, które płoną pożądaniem. Szybki, urwany oddech…
Pisk gdzieś w pobliżu urywa jej myśli. Zaskoczona odwraca szybko głowę i widzi szarego kota sąsiadów pod swoimi stopami. Dalej usłyszeć można tylko jej ciche westchnienie i zgrzyt zamka.

Namiętność, pożądanie, spełnienie – to jedyne, co mógł jej dać. Całując jego usta tamtej nocy, otworzyła drzwi do swej duszy. Wtedy jednak nie wiedziała, jak owe doświadczenia wpłyną na jej życie.
Domyśliła się, że nigdy nie będzie tylko jej. Na co dzień żyli w dwóch różnych światach. On wracając z pracy, całował policzek swojej żony, przytulał rozradowane dzieci, cieszył się swoim szczęściem. Ją tymczasem witały puste ściany mieszkania, w które kolejny raz wpatrywała się czekając na jego telefon.


„Mów szeptem, jeśli mówisz o miłości.” - Mówiła szeptem. Nie mogła krzyczeć.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 02.02.2011r.

Zapomniana-światu 02 02 2011 (22:28:23)

Mimo wszystko dziękuję... chociaż komuś się podoba xD

Zuanshie 02 02 2011 (20:17:45)

Użytkownik ocenił pracę na 5
O, tak! Uwielbiam takie prace. Piszesz o tej "trzeciej"(potocznie zwanej - kochance), osobie, która poświęca wszystko, rezygnuje z "normalnego życia" dla wybranego mężczyzny. Bardzo realistyczne opisy, podobają mi się. Prosty i przystępny dla każdego język, nienaganny styl. Przyczepię się do błędnie stosowanej interpunkcji, raz stawiasz przecinek, raz nie. Błędy w dialogach. Często zdarzały Ci się powtórzenia, które chcąc, nie chcą są widoczne przy lekturze pracy. Jednakże ogólne wrażenie jest bardzo pozytywne. Zaciekawiło mnie Twoje opowiadanko, pełne pasji, namiętności, erotyki (w ładnym opakowaniu). Trafny tytuł, bardzo mi się podoba, tak, jak dwa ostatnie zdania w ostatnim akapicie. Pracę czyta się z przyjemnością, płynnie, bez żadnych zgrzytów. Dobra praca, może nie powalająca, ale dobra. Myślę, że piątkę na szynach (tzw. piątka z dwoma dużymi minusami) mogę spokojnie Ci postawić. Pozdrowienia, Zuan.