Opowieści z łzy

Z jej oczu płynęły maleńkie łzy, formowane z mgły zasmuconych spojrzeń. Powoli spływały po napiętym policzku, trochę nieśmiało i niepewnie, gdyż nie lubiły wystawiać się na światło dzienne. Nie lubiły ciekawskich spojrzeń, zniesmaczenia, jakie czasem wywoływały na błądzących dookoła twarzach. Można by rzec, że były bardzo wstydliwe. Nie wrzeszczały, nie walczyły o uwagę. Tylko najbardziej wnikliwy obserwator mógł je zauważyć i zrozumieć.
Ich niemy krzyk potrafili dosłyszeć tylko nieliczni - ci, którzy umieli słuchać. Zawsze, gdy spotykały się z granicą twarzy, na moment zawisały na delikatnym zarysie krawędzi, by potem z zabójczą prędkością spaść na chłodną ziemię. Tak krótkie i liche było ich życie. I tak rozbijały się miliony słów, zapisanych ogromnym bólem o betonowy chodnik rzeczywistości. Ich szczątki plątały się po ulicach, przypominając o przeżytych chwilach. Bo tak naprawdę łza nie jest tylko wodą pomieszaną z solą rozpaczy. Każda, nawet najmniejsza kropla, to opowieść sklejona z chwil naszego życia. Rzadko bywa to historia ze szczęśliwym zakończeniem. Zazwyczaj jej tematem są momenty, które rozdzierają naszą duszę ostrzem najszczerszego bólu.
Ona też chciała o nich zapomnieć, zmyć z siebie ich piętno. Kolejne opowieści nabierały kształt łzy i opuszczały swoje schronienie - kotarę powieki, by już niedługo zginąć, zaniknąć w szaroburej rzeczywistości, uciec w zapomnienie. Bo ona niczego tak bardzo nie pragnęła, jak zmazania krótkometrażowych filmów, które co chwila przelatywały przez jej pamięć. Nie wiedziała, ile łez wypłakała. Tak wiele historii domagało się ucieczki w niebyt, pocięcia ich na kawałki, których już nie da się poskładać. Nie szczędziła kropel. Bezustannie - wraz z upływającymi nocami - wydalała je z własnego organizmu, aż w końcu czuła słodką pustkę. Jej dusza była już oczyszczona, wypruta z wszelkich emocji, pozbawiona najmniejszych słów, gestów, które mogłyby stworzyć kolejną historię.

***

Fragmenty łez plątały się pomiędzy zapachami przeszłości, a pojedyncze słowa układały się w chaos, nasiąknięty bólem w pragnieniu, by ktoś pogrzebał w sercu ich umarłe szczątki, bo przecież życie nie składa się tylko z dobrych chwil, jego piękno najlepiej oddają smutne opowieści.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 29.05.2010r.

Zakochana_wariatka 30 05 2010 (10:46:11)

Ja po prostu tak lubię. ;D Często u mnie to występuje, ale mi samej trudno ocenić z jakim efektem. :)

Groszek 30 05 2010 (07:34:14)

W takim razie sprawa wygląda zupełnie inaczej :) Rozumiem, że chodziło o celowe powtarzanie czegoś, które miało wzmocnić wypowiedź. Wyszło to tak średnio, jednak minimalny efekt jest.

Zakochana_wariatka 29 05 2010 (13:30:15)

To był celowy zabieg.

Groszek 29 05 2010 (12:20:25)

A i jeszcze jedno, na co wpadłam podczas edycji: "Powoli spływały po napiętym policzku, trochę nieśmiało i niepewnie, gdyż nie lubiły wystawiać się na światło dzienne. Nie lubiły ciekawskich spojrzeń, zniesmaczenia, jakie czasem wywoływały na błądzących dookoła twarzach. " Obok siebie dwa razy użyłaś czasownika "lubić". To zaburza spójność tekstu.

Groszek 29 05 2010 (12:17:06)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Na początku mi nie pasuje obok siebie to "płynęły" i "spływały" obok siebie co do łez. Za dużo określeń. W sumie same te określenia nie są złe, tyle że dwa razy pod rząd piszesz dokładnie to samo. I tak szczerze mówiąc, w miarę wgłębiana się w tekst jego ocena się podwyższała, gdy zaskakiwałaś mnie pięknym, metaforyczny językiem, licznymi porównaniami, które zresztą były bardzo oryginalne i oczywiście ciekawym spojrzeniem na łzy, jako niemalże postaci ludzkie, które czują jak człowiek, a jednocześnie same w sobie są takie piękne. To świeże spojrzenie naprawdę podbiło moje serce, bo naprawdę jeśli ktoś potrafi znaleźć nowy sposób na opisanie czegoś, który w dodatku podoba się czytelnikowi, a wręcz go zachwyca, jest to naprawdę imponujące. Na początku, sugerując się pierwszymi zdaniami byłabym skłonna ku trójce, ale to, czym później mnie uraczyłaś zasługuje przynajmniej na mocną czwórkę z plusem. Dlaczego nie piątka? No cóż, nie zawsze było idealnie, czasem tekst był niespójny i choć takich miejsc nie było tak dużo, jednak muszę wziąć to także pod uwagę. Właśnie ten początek był trochę niedopracowany, potem było o wiele lepiej, ale to i tak nie pozostaje bez znaczenia.