Normalny Człowiek dostrzega chorobę cywilizacyjną

••• Myśl Druga •••
Normalny Człowiek dostrzega chorobę cywilizacyjną

Minęła osiemnasta, gdy Normalny Człowiek wrócił z pracy do domu. Dzisiejszego dnia musiał zrobić o wiele więcej niepotrzebnych rzeczy niż zazwyczaj, dlatego też postanowił przygotować sobie na kolację coś niezwykłego. Wszedł do kuchni i umywszy ręce nastawił wodę na herbatę. Podczas zbierania składników, potrzebnych do sałatki greckiej – a dokładniej rzecz ujmując, gdy wyciągał z lodówki ser feta i zieloną paprykę, powziął decyzję, aby wykonać krótkie podsumowanie ostatnich dwudziestu czterech godzin.
Przez kilka następnych minut próbował przypomnieć sobie wszystko, co się w tym czasie wydarzyło. Kiedy w zamyśleniu – całkowicie przez przypadek; nieumyślnie – spojrzał na swoje półbuty, cofnął się myślą do krótkiej rozmowy, która miała miejsce dzisiejszego ranka na molo, a której bohaterką była Dwudziestoparoletnia Kobieta o nieprzeciętnej urodzie. Miała na sobie elegancki żakiet – z wystawy Armaniego – uszyty z ciemnoszarej prążkowanej tkaniny, białą koszulę z falbankami, czarną spódnicę oraz wysokie, połyskujące szpilki.
Dwudziestoparoletnia Kobieta siedziała na brzegu molo, mrużąc oczy przed promieniami wschodzącego słońca. W pewnym momencie konwersacji, jaką zazwyczaj rano przeprowadzała z Normalnym Człowiekiem, uśmiechnęła się i powiedziała:
- Mam wszystko, czego pragnę. Wspaniały dom, niezwykle dobrze prosperującą firmę, niepospolitą urodę, najmodniejsze ciuchy i dwadzieścia parę lat. Z całą pewnością mogę stwierdzić, że jestem szczęśliwa.
Normalny Człowiek zasmucił się słysząc te słowa. Przez dłuższą chwilę trwał w głuchym milczeniu, które przerywał jedynie plusk rozbijających się o molo fal. Nie zważając na szum, westchnął i zawołał:
- Quo Vadis, Człowieku? Quo Vadis…

Ocena: 5.333
Liczba komentarzy: 8    
Data dodania: 04.05.2010r.

faith2 03 08 2011 (19:26:21)

Użytkownik ocenił pracę na 6
super :) odsłania całą prawdę w tak krótkim tekście :))

Kamil M. Jaszczak 06 05 2010 (07:37:28)

Może faktycznie. Nie wiem jak prędko uda mi się go przeczytać, ale myślę, że do wakacji nadrobię co nie co. I dzięki za ocenę ;] Pozdrawiam

KN19 05 05 2010 (22:05:46)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo polecam zainteresować się Panem Cogito jak i samym Herbertem ponieważ są to świetne wiersze. Na pierwszy rzut oka praca nie za bardzo mi się spodobała przez swoją długość, bowiem stwierdziłem, że w tak krótkim tekście nie da się za wiele napisać. Po przeczytaniu i zorientowaniu się w temacie cyklu przygód Normalnego Człowieka mam już wyrobione zdanie. Nie tyle ciekawy, co trafny pomysł stworzenia cyklu krótkich tekstów opartych na obserwacjach z dnia codziennego wziętych. Obserwacje te zapisałeś w zrozumiały i dobry sposób bez zbędnych oprawek. Gratuluję pomysłu i wykonania. Teraz w głowie szumi mi pytanie: Quo Vadis człowieku... świetnie ;)

Kamil M. Jaszczak 04 05 2010 (21:37:44)

Ciekawe porównania ;] Powiem szczerze, że nigdy nad standard nie interesowałem się Herbertem, tym bardziej Panem Cogito - ale może nadrobię:D I dzięki za poprawkę ;)

jazzu 04 05 2010 (21:15:14)

najmodniejsze*;p

jazzu 04 05 2010 (21:14:30)

Przypomina mi ono taką prozatorską wersje "Pana Cogito" Herberta, co prawda nie czytałem 1 części, ale ciekaw jestem następnych, bo może być ciekawie. W prosty sposób przedstawiasz jak główna postać podchodzi do otaczającego ją świata, co potęguje przekaz. Przy okazji poprawiłem literówkę, gdyż najmocniejsze nie były cichy, ale ciuchy:)

Kamil M. Jaszczak 04 05 2010 (18:31:14)

Co do cyklu (?) - sam się nie zastanawiałem, jak długi będzie. Wiem, że na pewno nie krótszy niż 10. Ale przyznam szczerze, że zależy to od tego, jak wiele przygód Normalnego Człowiek uda mi się zaobserwować, a potem opisać. Dzięki bardzo za ocenę i zapewniam, że jeszcze kilka prac dodam ;)

Kredka 04 05 2010 (17:57:34)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo, ale to bardzo podoba mi się Twój pomysł na cykl (?) miniaturek o Normalnym Człowieku. Pozwala Ci on - pół serio, pół żartem - ukazać słabostki współczesnych ludzi, a także wyjątkowość, którą można dostrzec u każdego - trzeba tylko dobrze poszukać. Opowiadanie jest niesamowite: oryginalne, pisane z wyczuciem, pełne wdzięku i ukrytych znaczeń, których szuka się z przyjemnością. Pierwsza część tekstu z początku wydawała się niepotrzebna, bo w sumie mogłeś opisać spotkanie na molo w czasie teraźniejszym, ale po zastanowieniu stwierdziłam, że późniejsza decyzja Normalnego Człowieka o kontemplacji nawet tak krótkiego kawałka swojego życia jakim jest doba, jest tutaj ważna - może nie kluczowa, ale ważna - i warta wzmianki. Styl jest lekki, czytelnik płynie przez Twoje zdania. Jeśli chodzi o błędy, wyłapałam tylko dwa - niepotrzebny wielokropek po przedostatniej wypowiedzi Człowieka i powtórzenie w słowach "...niezwykle dobrze prosperującą firmę, niezwykłą urodę". Z uwag już czysto kosmetycznych: powielanie tytułu w treści jest według mnie niepotrzebne, a skoro już obstawiasz umieszczenie go tam - mogłeś zostawić samą "Myśl drugą", aby nie powtarzać nagłówka. Z przyjemnością stawiam zasłużoną piątkę - więcej takich prac, proszę!