Nikt inny

Odkąd spojrzałam w lustro tamtego dnia, wiedziałam, że nie mam czego oczekiwać. Cóż tak beznadziejnego zobaczyłam w szklanej tafli, powleczonej od dołu metalem, owianej w tajemnicę "drugiej strony"? W gruncie rzeczy nic strasznego. Nawet uśmiech na twarzy. Mimo to, coś kryło się za mną i nikt, nawet największy mówca, nie potrafiłby tego nazwać.

Tak czy inaczej, lustro było przełomem. Głównym powodem aseksualizmu, zaprzeczenia uczuciom, utracenia wiary w miłość.

Nie, nie spotkałam nagle wyimaginowanego Jego. Cudownego, romantycznego, księcia z pobliskiego osiedla. O nie. To nie moja bajka. Ja raczej zapalam kolejną zapałkę zbliżającą do śmierci, niż gubię pantofelki.

Ach, więc gdzie kierunkowskaz z napisem "Happy end", gdzie uśmiech, który pojawił się po latach smutku, gdzie tęcza na świeżo rozchmurzonym niebie, gdzie te owacje, gratulacje, życzenia "dużo szczęścia, pomarańczy!". No właśnie gdzie?
Oczywiście za rogiem.

Odkąd dotknął mnie dotykiem bez uczuć, za to napełnionym niezrozumiałym przeze mnie pożądaniem, to nic nie miało być tak jak dawniej.
Oczywiście, było. No, chyba, że gorzej.
Narobił mi ochoty na bliskość. Na wspólne noce, na ciepły dotyk gdzie tylko zechcę. I na brak jasno określonych reguł – "Kilka dni razem i koniec." Tak, zasada była jedna.

I wtedy właśnie, pamiętam dokładnie.
- Jesteś szczęśliwa. - "Cóż za ohydne kłamstwo, jak można tak bluźnić przeciwko mnie?"
- W jaki sposób to poznałaś? – spytałam rozmówczynię ze stoickim spokojem.
- Jesteś uśmiechnięta.
- Uśmiech. Pff! – spojrzałam na nią i zmieniłam pospiesznie wyraz twarzy, na nienaturalną dla mnie w tamtym czasie obojętność. – Wykrzywiać wargi... każdy może cię oszukać.
- Nawet na moment nie spojrzałam na twoje usta. Masz uśmiech w oczach. Jedyny, którego nie da się zadusić. Jeśli jest, to jest na pewno.

Tak. Dało mi to sporo do myślenia. Czy te kilka nocy uczyniło mnie szczęśliwą? Czy to może nadzieja, na przełamanie lustra.

Dopiero po czasie zrozumiałam, że szczęście płynące z takiego źródła jakim jest bezmyślne, chwilowe oddanie się jakiejś przypadkowej osobie tylko umocniło tamto odbicie.
Odbicie, które umiem już opisać.
Odbicie silnej, niezależnej od nikogo dziewczyny. Dziewczyny, która marzy tylko o tym, by być przez chwilę słabą istotą, zależną od całego świata. By ktoś ją pokochał i by razem zamieszkali we wspólnym domu. Bez zbędnych luster.

Ocena: 4.75
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 13.07.2009r.

Kamil M. Jaszczak 06 09 2009 (18:54:12)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Specjalista od krótkich opowiadań? Szczerze powiedziawszy jest to 3 z kolei opowiadanie Twojego autorstwa, które czytam i muszę przyznać, że jest naprawdę, ale to naprawdę nieźle. Do perfekcji wcale nie brakuje Ci dużo, czasami wydaje się jakbyś gubiła wątek, ale to uczucie znika zaraz po przeczytaniu kolejnego akapitu. Mistrzowsko manipulujesz czasem, przeniesienia akcji, są dobre, nie za liczne. Więcej niestety nie mogę nic napisać, bo zostanę osądzony o plagiat, wszystko zostało powiedziane, ja co najwyżej mogę powtórzyć: tajemniczo, gustownie, w miarę poprawnie. 5.

Lilka 15 07 2009 (14:40:22)

Użytkownik ocenił pracę na 5
No tak, niechcący nie dałam oceny ;]

Lilka 15 07 2009 (14:39:14)

Hm... nie wiem, co napisać, żeby nie powtarzać się po 'Belli i Dawidzie. Podoba mi się strasznie Twój styl, bardzo subtelny, przyciągający uwagę, ciekawy... niby mogło być dłużej, ale mi to zupełnie wystarczy, mam uczucie przyjemnego nasycenia :)moim zdaniem oryginalnie. Dobry był pomysł, aby uznać lustro za powód aseksualizmu. Daję zasłużoną piątkę.

Dawied 13 07 2009 (17:57:30)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Dla mnie bardzo dobrze.Subtelnie, tajemniczo, dojrzale. Językowo nie było perfekcyjnie, ale za kompozycję i styl w jakim to opowiadanie stworzyłaś daję piątkę.

Sofie 13 07 2009 (17:42:14)

Użytkownik ocenił pracę na 4
No, podoba mi się. Opowiadanie z podsumowaniem, które bardzo przypadło mi do gustu. Trochę z początku było lekko niezrozumiałe, wiele niedopowiedzeń... Ale jest dobrze. Podoba mi się to, że bohaterka zauważa swój świat, że obiektywnie patrzy na siebie... Daje do myślenia. Czy aby pożądanie, moc spełnienia sprawia, że jesteśmy szczęśliwi...? A i owszem. Powyżej przeciętnej ci daję. Mogło być dłużej. Pracuj, chętnie poczytam i zredaguję Twoją kolejną twórczość.