Niechciany scenariusz na szczęście

Młoda dziewczyna z pustą kartką papieru w ręku. Kolejny samotny wieczór w przepełnionym ciemnością pokoju. Skulona, beznamiętnie rozgląda się po pomieszczeniu. Nerwowo ściska długopis. Zagryza wargę tak mocno, że małe krople krwi powoli spływają jej po brodzie.
Tak ciężko pisać jej o uczuciach. Tak trudno wyrzucić z siebie to wszystko, aby poczuć jakąkolwiek ulgę. Boi się tego. Nie chce litości. Woli ukrywać przeraźliwy krzyk gdzieś we wnętrzu. Tak jest łatwiej. To takie śmieszne... Zawsze idzie na łatwiznę. Nie wierzy w siebie. Nie chce rozczarowań. Nie ma poczucia własnej wartości. Czuje się zbędna. Tak samotna wśród tłumu ludzi. Jakby nie uczestniczyła w tym całym przedstawieniu, tylko stała gdzieś z boku. Jaka jest jej rola w życiu? Jaki scenariusz na szczęście? Czy został dla niej napisany? Coraz trudniej jej w to wierzyć. Jednak świetnie się maskuje. Gra. Jak wszyscy. Śmiejąc się-płacze. Próbuje o tym nie myśleć. Musi udawać, bo przeraża ją świadomość tego, że nie jest taka, jakiej chcą. Nie jest sobą. Śmieszne... Jak zamknięta w klatce, więziona przez samą siebie. Nie może z niej wyjść. Nie chce? Boi się iść naprzód, zrobić jakikolwiek ruch. Żałośnie pełza po ziemi i nie może wstać. Albo nie chce. Boi się porażki. Zazdrości innym, że z taką lekkością brną przez życie. Zazdrości im odwagi. Zazdrości miłości. Szczęścia... To śmieszne... Wie, że niektórzy oddaliby wszystko, aby znaleźć się na jej miejscu. Myślą, że niczego jej nie brakuje. Sama sobie wmawia, że powinna czuć się w pełni szczęśliwa. Próbuje pokochać tą szarą monotonność. Każdy niemal identyczny szczegół. Śmieszne... Może, gdyby nie miała dachu nad głową doceniłaby to, co ma. Nie potrafi cieszyć się tym życiem. Na siłę zadowala innych. Żałosna. Zastanawia się nad swoimi uczuciami. Zamyka oczy. Widzi go. Czuje ukłucie w sercu. Jej ciało przeszywa dreszcz. Nawet go nie zna. I nigdy nie pozna. Czy to miłość? Nie... To tylko widmo szansy na szczęście. Jest wszędzie, ale tak ciężko je urzeczywistnić. Czy ma nadzieję? Nie, już nie. Na odrobinę wiary, ale gdy z bezradności próbuje zobaczyć sens, to za mało. Nie chce śmierci, ale nie chce tego życia. Śmieszne...
Dziewczyna wyciąga z kieszeni małą żyletkę. Przedmiot kusząco połyskuje w blasku księżyca. Trzęsącą ręką niewyraźnie pisze kilka zdań. Przeprasza, że nie dała rady. Przeprasza, bo okazała się być zbyt słaba. Prosi o przebaczenie za wybór, jakiego dokonała...

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 0    
Data dodania: 22.11.2008r.