Młodej matki...

Wzięła swojego maluszka w ramiona, przytuliła delikatnie i owinęła kocykiem. Plastikowa, staromodna wanienka (dokładnie taka, w jakiej sama była kąpana przez swoją matkę) już czekała. Rozebrała swojego bobasa, swoją życiową dumę i delikatnie, najwolniej jak mogła, zanurzyła go w letniej wodzie. Maleństwo chwilkę kwiliło, ale było już przyzwyczajone do kąpieli. Wzięła do ręki balsam Johnsons Baby i zaczęła myć swoją małą miłość. Kiedy skończyła, wytarła delikatną skórę specjalnymi chusteczkami, założyła pieluszkę i udała się do kołyski, ululać malucha.

***

To już był ten dzień. Jej córeczka po raz pierwszy miała iść do szkoły. Rozpierała ją taka duma! Przypominały jej się pierwsze dni w szkole. Jakaż była przestraszona! A jej dziecko? Gdzież! Pełne zapału, chęci, energii, słowem – wszystkiego, czego wzorowemu przedszkolakowi potrzeba. Pomachała swojej dumie jeszcze raz na „do widzenia”. To w końcu pierwszy dzień w szkole!

***

Była taka szczęśliwa! Jej czternastoletnia córeczka, jej słoneczko i cały świat odnotowywała prawie same piątki! Do tego wzięła udział w olimpiadzie matematycznej, zajmując czwarte miejsce w województwie. A te peany od prowadzącego SKS!? Najlepsze obejścia i mistrzowski dwutakt!
Gdy wracała z wywiadówki, czubek jej nosa muskał chmury.

***

Wreszcie przyszedł ten wspaniały dzień! Z dumą rozpierającą pierś patrzyła, jak jej osiemnastoletnia jeszcze córka weźmie udział w balu studniówkowym. Do tego miała tak przystojnego partnera!
Wyszli do Poloneza, o Jezu Słodki! Co za gracja, co za styl! Arystokratyczna delikatność i zwiewność gestu, szlachecka duma! Co za widok, co za widok! Oczy zaszkliły jej się ze wzruszenia, gdy widziała, jak jej Słoneczko realizuje tak wspaniałe marzenie!!

***

- Cześć.
- O, jesteś wreszcie, leniu pieprzony. Idę po kawę.
- Ta, ta. Idź pan.

***

Spojrzała na jej wyniki egzaminu maturalnego. Genialne! Teraz najlepsze uniwersytety w Polsce były dla niej otwarte! Ba, otwarte! Będą się o nią bić! O jej cud, o jej córeczkę, geniuszkę!
Już widziała tę wspaniałą, błyskawiczną karierę nowoczesnej businesswoman.

Miesiąc później jej kochana córuś wyjechała do Warszawy, studiować Human Resources.

***

- O, widzę, że 66-B-21 znów śni?
- Tak, o swojej córeczce.
- Której nigdy nie miała.
- Czasami zastanawiam się, dlaczego nie chciała urodzić tego chłopca – powiedział barczysty mężczyzna w białym kitlu. – Przecież genetycznie zapowiadał się genialnie.
- Tylko płeć nie ta – odpowiedział mu niemalże identyczny, łysy mężczyzna, odwracając się od najnowszej generacji aparatury do monitorowania aktywności mózgu, wyświetlającej sny 66-B-21. Ach, ten XXII wiek. Zachichotali.
- W każdym razie go usunęła. Notuję: sny identyczne w najdrobniejszych szczegółach od początku obserwacji... Od którego? A, fakt. 21 października. Dzień obserwacji: 22. Zmiany neurologiczne: brak. Zmiany fizyczne: brak. Słowem: kolejna roślinka na oddziale.
- Cholernie ciężki przypadek, co?

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 07.10.2011r.

Groszek 07 10 2011 (19:11:51)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Fragment zacytowany przez Centaura jest zdecydowanie najlepszy. Dopiero pod koniec opowiadania zorientowałam się, że odnosi się do personelu szpitala. Ciekawie opisałeś sny kobiety, która - jak mi się zdaje, zapadła w śpiączkę po zabiegu aborcyjnym. Jest podłączona do dziwnego urządzenia, które rejestruje ludzkie sny i poddana obserwacji. Raczej mało komfortowe. Biorąc pod uwagę polskie realia - niemożliwe, istne science fiction. Jeszcze długo czegoś takiego nie zobaczymy u siebie, jeśli w ogóle. A może by się przydało, mogłoby pomóc w wybudzaniu pacjentów.

Zdarzały się jakieś drobne usterki techniczne, ale nie było ich wiele. Raczej tekst jest płynny, a na pewno bardzo ciekawy. Dobrze, że wprowadziłeś efekt zaskoczenia, to bardzo wzbogaciło pracę. Zaintrygowałeś mnie. Te wszystkie marzenia kobiety były strasznie realne, nigdy bym nie pomyślała, że mogłyby być tylko snem. Ogólnie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyłeś. Jak zobaczyłam, że dodałeś opowiadanie, tak się zdziwiłam, że od razu wzięłam się za ocenianie. A to moje czwarte dzisiaj.

Pięć minus.

Centaur 07 10 2011 (08:30:28)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Świetnie. Dopiero czytając 2 raz, zrozumiałem:

- Cześć.
- O, jesteś wreszcie, leniu pieprzony. Idę po kawę.
- Ta, ta. Idź pan.

Cóż to powiedzieć... Praca banalnie niebanalna. Ostatnie wersy zdumiewające. Nie zauważyłem błędów... No cóż, dam ocenkę ;)