Królestwo czasu

Pamiętam, że zegar mógłby być pałacem, w którego złoconych obręczą komnatach sypiają epoki - kupione kochanki, nieprzytomne pod setkami baldachimów czasu. Niektóre tylko zdejmowały słońce z podjętego nieba, dojrzały do światła; uwiodły i ukoronowały nim ciemne ciemienia. Połknęły i krztusiło się w gardłach, przełykach.

***

Jakaś wojna najwyżej w ciasnej perspektywie ruchomych schodów zaznaczających odpowiednią porę, stawała się stłuczeniem chińskiej porcelany lub rodzoną szczelinką przez pradawne ściany. Czas jest tu prawowitym władcą i zasiada w misternej, kolumnowej sali rozpiętej na niebie. Śmierć dzierży jako berło, a apokalipsa jest w jego oku łatwym do zdławienia buntem.

***

Wiele dzieje się w rzekach i na łąkach życia. Już pół eonu musi w chomącie komórek użyźniać niezmierzone pola ewolucji. Zbudziłem się. Ten system był jedynie snem.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 24.01.2012r.

Dawied 24 01 2012 (22:51:08)

Momentami naprawdę śliczne i mądre rozważania, ale jak dla mnie zawieszone w całkowitej próżni. Do tego chwilami przesadna poetyckość i metaforyczność, sprawiają wrażenie przeładowania. Po za tym strasznie to krótkie, a puenta... cóż. Jak dla mnie w ogóle nie pasuje do całości, bo opis wcale nie wydał mi się oniryczny, a raczej abstrakcyjny, snuty na jawie? Masz ciekawy styl, ale to w jaki sposób go użyłeś mnie nie ruszył

Lokata 24 01 2012 (17:57:15)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zrobiłam poprawkę z tym przecinkiem. Podoba mi się Twój poplątany język. Stwarza fajny klimat. Choć wolałabym go czytać w innej tematyce. Daje Ci pięć :)

Patrrryk.Swayze 24 01 2012 (17:17:08)

Bez przecinka po apokalipsie... jakoś mi się wstukał. ;)