Deszcz

Powietrze mocno mieszało się z krwią aktywną pod naskórkiem, drażniło i było ostre. Ta złośliwość już była taką jego tradycją na każdą wiosnę i upalne lato. Niewielkie, polskie miasteczko - tutaj się wypala znamieniem historia, która jednak nie będzie staczać się wątkami, fakturą, krajobrazem i piętrzyć się jak wzgórze po marcu zielenią.

Pierwszy lipca oddał się nocy i miasto mogło odsapnąć. Ja dokańczałem odprowadzanie skrzyżowań, domów i budynków użyteczności publicznej do snu; moja obecność w drodze powrotnej do siebie nie pozwalała odprężyć się drzewom i asfaltowi od codziennej adoracji miękkimi felgami. Nagle minąłem przypadkowy zaułek - najpewniej nie jeden z obszernej hordy krewniaków - porzuconych przez świat produktów ułomnej wizji planowania przestrzeni przez zakrawaciałych gości. Do ucha z zaskoczenia nagle dolatywał subtelny, jednak z ogromnym wysiłkiem wypluwany krzyk. Zobaczyłem w półmroku kobietę rozdartą ze wszystkich środków obrony godności. Popatrzyłem się na nocne niebo, dopiero co się rozchmurzające. Niedawno padał deszcz - powiedziałem gdzieś w duchu: niedawno padał deszcz... Pomyślałem niechaj to krople po betonie przemienią się w bohaterskich obrońców, ostatnich strażników. Przeszedłem trzy ulice i wyrzuciłem za siebie i z pamięci ten obraz jak ciążący kamień.

Zdawało się, że niebo nie mogąc przejrzystością ukrywać położenia gwiazd, lokowało się wstydem na promiennej szczepce rodzącego się słońca. I od nowa wydartą sprzed pół doby parę przyjmowało do rzewnych kieszeni z ptakami.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 08.01.2012r.

RedCherry 29 01 2012 (19:04:26)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Myśle, że całość jest na tyle dobra, że 5 mogę spokojnie postawić. Tekst wciąga czytelnika a to najważniejsze ;) Technicznie też jest dobrze.

Ironiczna 10 01 2012 (18:16:20)

Użytkownik ocenił pracę na 5
No, no... Niezłe, naprawdę nieźle. Używasz bardzo obrazowych zwrotów, prowadzisz czytelnika w rzeczywisto-nierzeczywisty świat. Myślę, że to najlepsze ujęcie tego, co chciałam wyrazić. Niewielkie miasteczko, upał - niby zwyczajny dzień. A jednak coś się w nim kryje, jakaś ułuda, ni to czary, ni prozaiczność. I ten deszcz, wciąż się przewijający, tytułowy, wywołujący dreszcz... Ummm, coś w tym jest.
Pod względem technicznym było całkiem dobrze, znalazłam chyba tylko jeden przecinek, nic więcej. Stylistyka nie kuleje, zdania są dobrze zbudowane, przyciągają uwagę. Słowem - całość bardzo pozytywna. Hmm, piątka.