Biegnąc bez złudzeń

Biegnę.
Poruszam się coraz szybciej, chociaż nie wiem w jakim kierunku zmierzam.
Już nic nie rozpoznaję. Wszystkie zmysły złączyły się w siłę fizyczną, która po raz pierwszy w życiu mnie nie opuszcza.
Ciemność okala moją duszę i to, co zewnętrzne. Latarnie rzucają widmowe cienie.
Wiatr boleśnie smaga moją twarz niby biczem. Tylko to odczuwam. Tylko to przytrzymuje mnie przy zmysłach.
Po zaczerwienionych od biegu policzkach ściekają łzy. Szmaragdowe oczy są szkliste, ledwo widzą cokolwiek.
Deszcz zacina coraz bardziej. Mam ochotę go odepchnąć, uderzyć, odrzucić od swojej postaci.
Na to nie starcza mi siły. Jedyne co mi pozostaje to bieg.
Moje, dawniej lśniące botki, pokryte są warstwą błota.
Grzęznę w retrospekcjach, w cytatach ludzi, którym ufałam.
Tak wiele miałam marzeń.
Wszystko się odmieniło.
Wiele słów, wiele wydarzeń...
Krew wypływa z moich ust. Za mocno zagryzłam wargę. Czuję ten ciepły płyn ściekający po zimowej czarnej kurtce.
To kolejny kłopot.
Kolejna retrospekcja usilnie powraca. Nie odpuszcza i atakuje jak dzikie zwierzę. Próbuję się jej wyrwać, ale to na nic.
Mogę tylko biec.
,,Dlaczego tak bardzo lubisz czarny kolor? Wiemy, że jesteś Emo. Wiemy to dobrze. Jesteś żałosna, krowo...''
I choćbym zaprzeczyła, iż nie jestem Emo, nic to nie da.
Znowu ugrzęznę w beznadziei życia.
,,Czy ty niczego się nie uczysz? Przychodziłaś na dodatkowe zajęcia, całkiem dobrze rozwiązywałaś zadania. Dziewczyno, czy ty nie chcesz przejść dalej?!?''
W mojej głowie odradza się szyderczy śmiech wrogów. Nie mogę temu zapobiec. Ból rozrywa moją głowę.
Mogę tylko biec i próbować choć trochę odepchnąć zło. Wciąż nie wiem, czy się uda.
Wszystko, co widzę, traktuję jak złudzenie.
Nie chcę wierzyć, że cokolwiek jeszcze istnieje.
Że są ludzie, którzy mają dobre serca.
Że są ludzie, którzy by mnie zrozumieli.
Nie mam na to szans i muszę się z tym pogodzić.
Straciłam wszystko, co kochałam.
Ale cóż... Nie mam wyboru.
Muszę biec. Ta kryminalna, anty-ckliwa bajeczka dla ludzi serca, musi się zakończyć.
Więc nadal biegnę, odrzucając od siebie powietrze.
Upadając w kałużę, już nie myślę. Zasypiam w ciemności.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 14.03.2010r.

amymone 15 03 2010 (00:25:53)

Czy ten krótki tekst można nazwać opowiadaniem - chyba tylko w momencie, w którym będę miała pewność, że zobaczę kontynuację. Na razie zarys emocjonalny, chaotyczny opis uczuć, bez większej charakterologicznej wnikliwości. Krótkie zdania nadają dynamizmu, choć sam czasownik, który powtarza się jak mantra 'biec' daje sygnał treściowy, w jakiej czynności spotykamy bohatera. Jest on nieuchwytny, odległy. Z jednej strony piszesz o twarzach wrogów i ich śmiechu szyderczym,a potem wspominasz o tym, że straciła wszystko co kochała. Odnosi się wrażenie, że nie było czegoś takiego. Te głosy w jej głowie w sumie są znaczącym momentem w opowieści, nadają takiej namiastki psychodeli. Napisze tak - jak na wprowadzenie/ prolog zaczyna się ciekawie. Musnęłaś kilka wątków, które można by rozwinąć. Z drugiej strony rozumiem współczesność i poruszenie kwestie tzw. 'emo style' czy coś. No...oby nie pociągnąć tego w banał. I widzę, że zaczynasz wiele opowiadań. Chyba musisz postawić na jakość i głębszy zamysł. Twój język też dosyć interesujący. Staraj się. A. Kolejne wrażenie - tak patrząc na dedykację. Pomyślałam, że wygląd i forma, narracja przypominają pamiętnik, jakieś nagłe, krótkie, ciężkie wyznanie. Mam nadzieję, że zaszczycisz nas kontynuacją.

Groszek 14 03 2010 (19:43:44)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Fajnie opisujesz wszystko, nareszcie jest to opowiadanie miłe dla zmysłów. Nie ma dialogów, ale to nawet lepiej, bo w twoich opowiadaniach to opisy zawsze wypadały najlepiej. Nie podoba mi się układ akapitów - nie dość, że opowiadanie jest zwyczajnie za krótkie, to odnoszę wrażenie, że chciałaś wizualnie je wydłużyć. Zdecydowanie lepiej brzmiałoby, gdybyś napisała, że "policzki są zaczerwienione od wysiłku", to "od biegu" mi jakoś nie pasuje. Niezbyt dobrze wypadły także powtórzenia w zdaniach: "Że są ludzie, którzy mają dobre serca. Że są ludzie, którzy by mnie zrozumieli.", lepiej byłoby gdybyś połączyła to w jedno zdanie. Podobają mi się natomiast pogrubienia w cytatach, odbieram je jako takie przebudzenie bohaterki. Cały świat okryty mgłą, ona jedna odizolowana od niego, żeby do niej dotrzeć trzeba się naprawdę wysilić, a właśnie te pogrubione litery zdają się krzyczeć. Widać, że z każdym opowiadaniem jesteś dojrzalsza, czuć to w Twoich pracach. Zabrakło mi odrobiny oryginalności, bo temat sam w sobie nie jest zbyt oryginalny, ale i tak nawet fajnie wyszło.