332

Pamiętajcie - zawsze kupujcie bilety. Nawet, gdy "kanar" nie ma szans was złapać...
Zacznę poetycko: był to przepiękny, październikowy wieczór. Biegnąc w stronę zbliżającego się autobusu, z gracją omijałam kałuże, jednak - jak zwykle w kryzysowych wypadkach - "zaliczyłam glebę".
Miałam szczęście i zdążyłam, jednak wypadek wytrącił mnie z równowagi i zapomniałam (naprawdę nie kłamię) kupić bilet.
Usiadłam sobie, porozmawiałam ze znajomą siedzącą obok, pomachałam jej, kiedy wychodziła i obserwowałam czarno-pomarańczowy świat. Latarnie i mrok są nudnymi celami obserwacji, więc przeniosłam wzrok na dwóch typów zna przeciwka. Nie owijając w bawełnę, obaj byli w stanie wskazującym.
Kolejny przystanek - jeden z nich wylądował na szybie. Wbrew mojej naturze i prawom empatii, zaczęłam się śmiać. To była chyba najgorsza rzecz, jaką mogłam zrobić - drugi, popatrzył na mnie, wstał...
- Wolne?
- Mhym...- asertywnie przytaknęłam.
Usiadł, czuć było od niego procentami, a logika jego myślenia była... Hmm... wymowna.
- Niech się pani nie boi, kolega jedzie przeprosić żonę... Nazywam się Łukasz. Jak pani na imię? - podał mi przy tym rękę, którą kulturalnie, choć niepewnie, uścisnęłam.
Uściśnięcie ręki przerwało moją bierną czynność w dyskusji. Pytanie powtarzało się, więc musiałam odpowiedzieć.
- Mama zakazała mi udostępniać takich danych.
- Jak to?! Imienia mi nie powiesz? - "O rzesz, wyczuł podstęp" - pomyślałam. - No, ale jakoś muszę się do pani zwracać - ciągnął - Perełeczko?
No i jak tu go ignorować, gdy z taką groźbą wyskakuje?!
- Nie! Może pan mnie nazywać "Dziewczyną z 332".
- Ekstra, 332!
Zaczął coś mówić, wtedy tak naprawdę zdałam sobie sprawę z tego, że tak łatwo się go nie pozbędę. Przyszedł czas na plan B.
- Przepraszam, niestety to mój przystanek - zdawałam sobie sprawę, że "mój przystanek" jest dwa przystanki dalej, ale mus to mus.
Przepuścił mnie, przesiadł się do kolegi, ja w tym czasie nacisnęłam dwieście razy przycisk "drzwi".
Autobus się zatrzymuje, facet zwraca się do mnie:
- 332, mógłbym napisać do ciebie SMS'a?
Drzwi się otworzyły.
- Niestety sądzę, że to niemożliwe - i wyszłam.
To, gdzie wyszłam i jak doszłam do domu, to zupełnie inna historia. Jednak zastanawia mnie, dlaczego nikt z znajdujących się w autobusie - a było ich wielu - nie zareagował na zaczepki pijaka. Niestety, taki już jest świat, że piętnastolatki są zdane na siebie.

P.S.
Moja teoria spiskowa - nie kupiłam biletu i nie dorwał mnie "kanar", jednak spotkała mnie kara boska w postaci chaotycznie opisanego spotkania z panem Łukaszem. Więc ostrzegam, bilet mieć trzeba!

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 25.03.2011r.

Zuanshie 25 03 2011 (17:36:14)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Jakoś przebrnęłam przez Twoją kartkę z pamiętnika. Domniemam, że będziesz kontynuowała, prawda? Jeżeli nie, jest to niewłaściwa kategoria, już prędzej miniatura, aniżeli pamiętnik. Przechodząc dalej. Sprawy techniczne - nie będę tutaj się długo rozwodzić, było multum, masa, czy jak tam chcesz, błędów! Już nawet nie jestem w stanie tutaj wszystkich wypisać, bo zwyczajnie cały tekst poprawiałam. Jedyne, co rzucało mi się w oczy to to, że nie stawiasz kropek wtedy, kiedy kończysz wypowiedzi bohaterów. Kolejna rzecz, tak na przyszłość, liczebniki staraj się pisać słownie, no, pomijając 332, które pełni tutaj funkcję rzeczownika. Cóż więcej? Jest okej, chyba tak mogę to określić. Opisujesz w dość zabawny, piszę dość, bo według mnie śmiało mogłaś puścić wodze fantazji i zamiast napisać pesudośmieszne opowiadanie(opowiadanko), świetną groteskę! Niby morał jakiś tam wypływa, ale za mało. Miało być fajnie, zabawnie, śmiesznie, ale jakoś tak... No marnie to wszyło, szczerze mówiąc, nawet się nie uśmiechnęłam pod nosem. Na twoim miejscu dodałabym kilka opisów, a także rozwinęła charakterystykę " autobusowego żula", dała parę sarkastycznych wypowiedzi, etc. Szału nie ma, kapcie nie pospadały mi z nóg, jest poprawnie (w miarę). Ocena z plusem.

Eutrepe 26 03 2011 (19:59:17)

Historię dodałam do pamiętników, gdyż jest to opis przeżyć a nie fikcja z tego samego powodu nie mogłam też dopisać sarkastycznych wypowiedzi. Opisuje sprawę taką jaka była z mojego punktu widzenia. Sądziłam, że oto w pamiętniku chodzi... Z przykrością muszę stwierdzić, że stylu nie mogę zmienić, jednak co do błędów, będę miała się na baczności.