Tuning - FAQ-u Podkręcanie procesorów Intela

Podkręcanie procesorów Intela PRZECZYTAJ UWAŻNIE Zanim zaczniemy podkręcanie należy sprawdzić czy komputer jest stabilny na domyślnych ustawieniach! Należy również pamiętać, że procesory na rdzeniu Prescott pobierają bardzo dużo energii elektrycznej, a co za tym idzie wydzielają bardzo dużo ciepła. Zatem jeśli chcemy podkręcać powinniśmy otworzyć obudowę, a nawet pomyśleć o jakiejś cyrkulacji powietrza w niej. Jest to o tyle ważne, że można pozbyć się komputera . W razie jakiegokolwiek niepowodzenia, gdyby komputer się nie uruchomił należy wyjąć kabel sieciowy z zasilacza i przestawić na chwilkę zworkę kasującą zawartość CMOS,albo na około minute wyjąć baterie z płyty głównej . Przywróci to BIOS naszego komputera do domyślnych ustawień. Musimy go niestety ponownie skonfigurować. Jeśli nie wiesz jak to zrobić – zajrzyj do instrukcji płyty głównej. Musimy się również dowiedzieć, na jakim chipsecie jest nasza płyta główna. Nie każdy chipset zapewnia blokadę zegarów PCI / PCI-Express / AGP. Często ta blokada nie jest zależna nawet od chipsetu, a od producenta płyty. W przypadku płyt na chipsecie i845 oraz VIA PT800 lub PT880 należy szukać odpowiedniej opcji w BIOSIE. Jeśli takowej nie ma – nie ma blokady Oczywiście nie ma problemu żeby PCI pracowało z wyższą częstotliwością, ale naraża to nasze dyski i urządzenia peryferyjne na uszkodzenia. Również nie wszystkie karty graficzne będą mogły pracować ze znacząco wyższymi częstotliwościami magistrali AGP. Dodatkowo chipsety Intela 915 (P / PL / G) i 925X wymagają komentarza. O ile PCI jest zablokowane to PCI-Express już nie. Niestety mostki północne i915/925 łączą się z południowym przez magistrale DMI (Direct Media Interface), która w rzeczywistości jest łączem PCI-Express x4. Powoduje to, że podkręcając procesor na tych płytach, podnosimy również częstotliwość nie tylko karty graficznej, ale i dysków twardych! Co za tym idzie – ryzykujemy ich uszkodzeniem. Nie polecamy przekraczać 250 MHz. Zapewne wielu z Was kojarzy opcję, regulacji częstotliwości magistrali PCI-E – niestety na wspomnianych chipsetach po jakiejkolwiek zmianie tej wartości, żadna płyta główna się nie uruchamia. Dlatego też nie zmieniamy częstotliwości PCI-E. Procesory na rdzeniu Prescott (Pentium 4 oraz Celeron D) Intel tworząc następcę Northwooda wkroczył w nowy wymiar technologiczny – 0,09 u. Jak się jednak okazało, nowy proces nie został zbyt dokładnie opanowany i wyższą częstotliwość uzyskano dzięki wydłużeniu potoku wykonawczego oraz zwiększeniu czasu oczekiwania do pamięci cache. Nowy proces oznaczał również obniżenie napięcia zasilającego rdzeń. Niestety natężenie płynącego prądu zostało zdecydowanie podniesione, przez co końcowy pobór mocy znacząco wzrósł. Intel chcąc ograniczyć temperaturę pracy oraz ilość pobieranej energii skorzystał z technologii mobilnych. Mianowicie procesor podczas bezczynności, czyli gdy nie jest obciążony pracuje z niższą częstotliwością oraz niższym napięciem (z reguły jest to 1,2 V). W momencie, gdy włączamy obciążający proces, CPU przełącza się na wyższą częstotliwość oraz wyższe napięcie. Problem polega na tym, że skok napięcia pomiędzy trybem bezczynności a trybem pracy jest relatywnie niebezpieczny dla procesora, gdyż następuje on w ułamku sekundy. O ile różnice rzędu 0,1V nie mają większego znaczenia, o tyle przy „skokach” 0,2 czy nawet 0,3 V może dojść do uszkodzenia procesora. Napięcie podane na procesor w danym fragmencie czasu będzie zbyt duże i może dojść do spalenia procesora. Dlatego też im wyższe napięcie ustawimy w BIOSie dla procesorów opartych o rdzeń Prescott, tym większe będzie prawdopodobieństwo uszkodzenia rdzenia. Oczywiście prawdopodobieństwo awarii jest bardzo małe, ale wraz ze wzrostem napięcia systematycznie rośnie. Dlatego też w przypadku tych procesorów napięcie zasilające rdzeń podnosimy w ostateczności. Przeciętny Pentium 4 czy Celeron D bez regulacji tego parametru bez problemu pracują z częstotliwościami rzędu 3200 – 3600 MHz. Skoro już wiemy, jaką mamy płytę główną, i wiemy czego możemy się spodziewać przystępujemy do podkręcania. * KROK 1: Musimy znaleźć w BIOSie potrzebne nam opcje Zwykle będą się znajdować w: * Cell Menu – płyty MSI * Genie BIOS – płyty DFI * Jumperfree Configuration – płyty Asus * Softmenu III – płyty Abit Może to też być "Frequency/voltage options" w przypadku znacznej części tańszych płyt jak np. ECS. Będą nas interesowały opcje: * CPU External Frequency (inne możliwe nazwy: CPU Frequency, FSB Frequency) * CPU Vcore voltage * DDR Reference voltage (inne możliwe nazwy: DRAM voltage, DDR voltage) Szukamy też opcji dotyczących pamięci. W moim przypadku jest to zakładka „Chipset” KROK 2: Zaczynamy właściwe podkręcanie. WSZYSTKIE dostępne dla końcowego użytkownika procesory Pentium 4 oraz Celeron mają zablokowany mnożnik procesora. Oznacza to, że zwiększyć częstotliwość procesora możemy tylko podnosząc częstotliwość magistrali FSB. Zanim jednak zaczniemy zwiększać FSB wejdźmy w ustawienia pamięci i ustawmy timingi. Jako że architektura procesorów Pentium 4 nie jest tak bardzo zależna od opóźnień polecamy ustawić timingi w sposób następujący: * DRAM CAS Latency – 3 * DRAM RAS precharge – 4 * DRAM RAS to CAS delay – 4 * DRAM precharge delay – 8 Gdy zakończymy podkręcanie, spróbujemy obniżyć czasy dostępu do pamięci. Wskazane jest też podniesienie napięcia zasilającego pamięci do przynajmniej 2,7 – 2,8 V. Gdy już to uczynimy możemy przystąpić do zwiększania FSB. Proponujemy zwiększać je w krokach co 5 MHz. W moim przypadku domyślne FSB ma wartość 200 MHz, więc ustawiamy 205 MHz i włączamy Windowsa. Procesory Celeron oraz starsze typy Pentiuma 4 mają domyślne FSB na poziomie 100 lub 133 MHz. Jednak postępujemy w ten sam sposób – zwiększamy częstotliwość magistrali co 5 MHz (Uważając jednak na chipset i wszelkie blokady taktowania PCI/AGP gdyż starsze płyty niekoniecznie muszą je mieć – o czym wspomnieliśmy na początku naszego poradnika) Uruchamiamy program SuperPi z dokładnością do 8 milionów miejsc po przecinku Gdy test zostanie zakończony bez błędu dostaniemy komunikat PI calculation is done ! Program SuperPi nie daje nam jednak gwarancji 100 stabilności komputera. Tą musimy badać przez co najmniej kilka dni żeby wyciągać wnioski. Stosując tą procedure, zwiększając częstotliwość co 5 mhz dochodzimy do granicy możliwości naszego systemu. W przypadku wystąpienia błędów radzimy wejść do Biosu i zwiększyć napięcie procesora o 0,025V. Jeśli mimo to procesor będzie niestabilny oznacza to, że nasza płyta główna już nie wytrzymuje (lub pamięci). Musimy wtedy zakończyć podkręcanie. Pamiętajmy o monitorowaniu temperatury procesora, która nie powinna przekraczać 65 stopni. Warto też pamiętać o dużych różnicach temperatur między stanem spoczynku (IDLE) oraz obciążenia (STRESS). Podane 65 stopni dotyczy oczywiście temperatury pod dużym obciążeniem, np. podczas przejścia programu SuperPi lub prime95. Może to być również jakaś gra lub dowolna inna aplikacja obciążająca procesor – wedle uznania. Program monitorujący powinien być dołączony do naszej płyty głównej. Przykładowo płyty główne Asus mają program o nazwie PCProbe. Jeśli jednak nie mamy lub nie możemy znaleźć programu można użyć uniwersalnego Speedfana. Nie mamy jednak wtedy gwarancji poprawności odczytu. UWAGA: Jeśli nie mamy naprawdę wysokiej klasy chłodzenia nie należy zwiększać napięcia więcej niż do 1,4V w przypadku rdzenia Prescott oraz 1,6V w przypadku rdzenia Northwood. Przy podkręcaniu bardzo przydatny może się okazać program CPU-Z. Pomoże on nam uzyskać informacje, jakim zegarem jest taktowany nasz procesor oraz z jakim napięciem aktualnie pracuje. Rozpoznaje też typ jądra. Równie przydatnym programem może być Clockgen. Aby go uzyskać musimy odwiedzić stronę www.cpuid.com Nie do każdej płyty pasuje, dlatego musimy poszukać odpowiedniego dla naszej. Jeśli nie ma jej w wykazie możemy spróbować programu dla podobnej jak nasza – ale nie ma wtedy gwarancji że zadziała. Tym oto sposobem możemy podkręcać nasz procesor prosto z poziomu Windowsa. Zalecamy w takiej sytuacji zamknąć wszelkie aplikacje, które zawierają ważne dla nas informacje. UWAGA !! Jeśli nie czujesz się pewien że dasz rade podrkęić swój procek nie rób tego ,może się to skończyć źle za wszelkie usterki spowodowane złą konfiguracją podczas podkręcania nie odpowiadam ,jest to na własną odpowiedzialność Poradnik powstał ten przy pomocy "Tygodnika Komputerowego" Tekst jest własnością użytkownika Maniek.Zabrania się rozpowszechniania, publikowania, etc., bez zgody autora.

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 16.11.2008r.

Heko 30 11 2008 (18:15:52)

Zapomniałeś o tym że obecnie coraz cześciej do podkręcania używa się programów z poziomu Windowsa, bez potrzeby wchodzenia do BIOSU. Np program EASY TUNE płyty Gigabyte.