Kim naprawdę był Neron? Kulisy życia.

Zwano go barbarzyńcą, matkobójcą i jeszcze gorzej.
Jednak, gdy spróbujemy znaleźć odpowiedź dowiemy się prawdy. Czy tak było, czy nie? Jednym ze złych czynów Nerona był Pożar Rzymu. Dzięki książce "Quo Vadis" Henryka Sienkiewicz przyjęło się dość niesłuszne przekonanie, że pożar był winą cesarza. Dlaczego sądzę, że jest odwrotnie? Otóż, kiedy Neron dowiedział się co się stało, wysłał do Rzymu straż przyboczną i był narażony na zamachy na swe życie. Po drugie był wtedy w Ancjum (miejscu jego narodzin). "Quo Vadis" mówi też, że występował wtedy przed palącymi ulicami Rzymu i miał kostium teatralny. Skąd by go miał? Rzymskie teatry zostały spalone, a z Ancjum za bardzo się spieszył ratować swe miasto, aby brać kostiumy. Tak więc to nie on podpalił Rzym, a prawdopodobnie ktoś zaprószył ogień w swym domostwie.
Wiele też słyszymy, w wspomnianej przedtem książce, o uwielbieniu cesarza do poezji. Myśli, że ma talent i chce występować. Cóż więc taki człowiek robi na stanowisku przywódcy Imperium? Jest to dobre pytanie dla historyków. Powstało o tym kilka książek. Całkiem dokładnie odpowiadają one na nasze pytania, ale jednak w niektórych momentach czuje się niedosyt.
Otóż historia mówi, że matka Nerona, Agrypina, stała się zawistną kobietą po śmierci ojca w wieku 4 lat. Był on walecznym uczciwym rzymianinem. Nie został jednak cesarzem, więc matka postanowiła uczynić swego syna Lucjusza Domicjusza Ahenobarbusa (prawdziwe imiona Nerona!) następcą tronu. Podając trucizny przeciwnikom, żeniąc się ze swym wujem udostępniła jedynemu dziecku władzę. Zamknęła w wieży Brytanika syna Klaudiusza (wuj Agrypiny), prawowitego dziedzica tronu. Gdy Neron miał 17 lat został cesarzem. Jego plany zawaliły się. Kochał sztukę, a matka mu to uniemożliwiła. Znienawidził ją i zaplanował zamach na jej życie. Nie miał też szczęścia w miłości. Akte, Poppea Sabina, pewien mężczyzna przebierany za kobietę. Długo by wymieniać! Tak więc Nerona można uznać też trochę za szaleńca. Gnębiony przez lud, matkę i Poppee, załamał się. W tamtych czasach potrzebny byłby mu psycholog, ale niestety nie było wtedy takich. Neron jest więc ciekawą postacią.

Artykuł napisany na podstawie książki Phillipa Vanderberga "Neron".

Ocena: 2.667
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 26.01.2009r.

Pcheła 26 01 2009 (20:46:58)

Szczerze to dla mnie beznadziejny... Błędy językowe i stylistyczne, mnóstwo interpunkcyjnych. Nie podoba mi się, nic. Dziwne, że został dodany, bo jest bardzo kiepski. No ale cóż. Ode mnie naciągane 2.

ana13 26 01 2009 (20:39:56)

Mogę napisać jeszcze artykuł o Agrypinie dla uzupełnienia.

Astralka 26 01 2009 (20:08:05)

Bardzo dużo błędów językowych i stylistycznych. Nie dawaj przecinków przed znakami interpunkcyjnymi..I nie twórz swoich własnych wyrazów ;) Ogólnie artykuł nie dopracowany, bardziej mi to wygląda na zadanie pisane na przerwie przed lekcją. Nie zaciekawia czytelnika. Zbyt banalne i krótkie.

PookyFan 26 01 2009 (16:42:40)

Eeee, słabe argumenty na zaprzeczenie teorii, jakoby pożar Rzymu nie był winą Nerona. Co z tego, że był narażony na zamach? Przecież (jak z resztą jest w artykule napisany) szalony - to wyjaśnia jednocześnie to, że podpalił miasto, i to, że był wtedy narażony na zamachy. Kostium teataralny? Mógł mieć 1001 okazji, by go skądś wziąć. Artykuł wybitnie historyczny, a jako że na historii znam się słabo, to o reszcie się nie wypowiem. Dość rewolucyjny, nawet trochu ciekawy, ale słabo udowodniona hipoteza, o której wspomniałem. No i baaardzo krótki, można było go rozwinąć, bo temat jest w sumie ciekawy... Oceniam na 3.