Antysemityzm względem narodu żydowskiego

Wrogość do narodu żydowskiego zaczęła się nasilać już w XIX wieku i trwała aż do II wojny światowej. Nietolerancja wobec żydów wynikała m.in. z faktu iż byli uczciwymi ludźmi, pracowali ciężko i posiadali duże majątki osobiste. W Polsce najwięcej żydów żyło w Warszawie. W I połowie XX wieku żyło tam około 500 tys. W czasie II wojny światowej żydzi byli znienawidzeni w szczególności przez narodowość niemiecka. Uważali oni, że należy unicestwić naród żydowski. W tym celu przeprowadzono ,,Grossaktion in Warsau”, w której zginęło około 300 tys. Żydów w Warszawskim Getcie. W czasie II wojny światowej duża część ludności żydowskiej została wywieziona do obozów zagłady m.in. w Treblince i Oświęcimiu.
Sylwetka Jankiela z powieści Adama Mickiewicza Pan Tadeusz” jest dobrze przedstawiona. Jankiel, który był karczmarzem okazał się wielkim patriotą. Ujęta postać przez Mickiewicza jest dość zaskakująca, gdyż już wtedy pojawiają się coraz częściej postawy antysemickie wobec żydów. Karczma Jankiela została porównana do gmachu Salomona. Poeta nadaje jej wymiar niemal sakralny także poprzez zestawienie jej wyglądu z sylwetką modlącego się Żyda. Karczma odgrywa wielką rolę w życiu Soplicowa. Tutaj odbywają się narady polityczne, wesela, chrzciny. Jest w pewnym sensie centrum kulturalnym okolicy. Jankiel cieszył się dobrą sławą i szacunkiem w okolicy, ponieważ był uczciwym karczmarzem. Nie znosił pijaństwa i znał się dobrze na cymbałach. Rozpowszechnia wśród okolicznej szlachty pieśni narodowych. Wszędzie jest mile widziany, posiada dar bezkonfliktowego łagodzenia sporów. W czasie narady w Dobrzynie próbuje powstrzymać szlachtę od zajazdu na Soplicowo, a zapał do walki wykorzystać w powstaniu.
Mendel Gdański to klasyczna nowela z rozbudowaną ekspozycją prezentującą stosunki panujące w zakątku Starego Miasta, przeszłość głównego bohatera żyda Mendla oraz jego kontakty z otoczeniem. Mendel Gdański to niezwykle piękna postać, wzbudzająca współczucie i sympatię. Jest 67-letnim introligatorem, posiadającym własny warsztat i od 25 lat mieszkającym w Warszawie. Ma za sobą ciężkie życie. Osamotniony po stracie żony i córki, opiekuje się wnuczkiem Kubusiem, którego darzy wielkim uczuciem. Jest pracowity, mądry i sprawiedliwy. Na wieść o rozruchach antysemickich zastanawia się nad ich słusznością. Szczególnie oburza się gdy dowiaduje się, że Kubuś uciekał przed ludźmi, którzy wołali za nim Żyd. Uważa, że żydem być jest piękna rzecz”. Swoich racji próbuje dowieść w rozmowie z zegarmistrzem, który ma poglądy antysemickie. Zegarmistrz uważa, że należy znęcać się nad żydami za to że są żydami. Mendel odpiera ataki zegarmistrza uważając, że są one absurdalne.
W Medalionach” Zofii Nałkowskiej zjawisko antysemityzmu i holocaustu jest dość widoczne, otóż naród żydowski był prześladowany. Traktowano ich jako gorszy naród, naród który nie powinien istnieć. Wywożono ich do obozów zagłady, gdzie najpierw byli wyzyskiwani poddając ich licznym badaniom, a następnie zabijani. W opowiadaniu Dwojra zielona” – kobieta wspomina zabawę sylwestrową z 1943 roku, podczas której pijani żołnierze niemieccy strzelali do bezbronnych żydów. Strzelano na ulicy, wchodzono do mieszkań i mordowano z największym okrucieństwem. Można wyróżnić 3 typy zbrodniarzy:
- Pierwszą grupę stanowi: świat naukowców np. Prof. Spanner, który używał ludzkich ciał do swoich badań. Produkował m.in. wysokiej klasy mydło z ciał. Był bezwzględny.
- Drugą grupą są: Zbrodniarze, bandyci, przestępcy, których Hitler wydostał z więzień, a następnie wcielił do swojej partii i w czasie wojny wykorzystywał do zabijania w obozach koncentracyjnych. Cechował ich niezwykły sadyzm i bestialstwo.
- Natomiast 3 grupę reprezentowali: Młodzi Niemcy, których szkolono w zabijaniu w szkołach Hitlerjugend”.
Dwojra Zielona – tytułowa bohaterka jednego z medalionów współczuje żydom, ukazuje względem nich miłosierdzie. Postanowiła żyć aby opowiedzieć światu zbrodnie narodu niemieckiego. Walczyli z Niemcami o wolność, o honor, o przetrwanie. Wyskakiwali z okien, strzelano sobie w głowę i śmierć następowała natychmiast. Żydzi woleli zginąć popełniając liczne samobójstwa, niż mieliby zginąć z ręki Niemca. Nie mogli znieść tego faktu i dlatego wybierali śmierć samobójczą.
Niemcy postawili sobie za cel całkowitą likwidacje żydów w Warszawski Getcie za wszelką cenę. Uważali, że naród żydowski niema prawa istnieć. Liczną grupę żydów wywożono do obozów pracy pod podstępem podając chleb i każdy był gotów zrobić wiele, bo w tym czasie brakowało żywności. W efekcie był to kolejny przykład podstępu. W Warszawie przed wojną żyło ponad 500 tys. Żydów, a po akcji Grossaktion in Warsau” zostało niecałe 200 tys. Likwidacja Getta trwała kilka dni, a momentem zakończenia było wysadzenie synagogi. W Warszawskim getcie panował głód i terror. Żydzi popełniali liczne samobójstwa, ponieważ chcieli godną śmierć. Polacy niebyli obojętni wobec żydów. AK wspierała ŻOB m.in. dostawą broni oraz informacjami o najeźdźcach. Marek Edelman odprowadził około 200 tys. Żydów na Umschlagplatz. Dokonywał selekcji wśród żydów. Przeżywał dylematy moralne, ostatecznie dawał życie najbardziej przydatnym. Długo nie potrafił dojść do siebie. Miał wyrzuty sumienia i dlatego postanowił po wojnie zostać kardiochirurgiem.
Relacje między Polakami, a Żydami przed II wojną światową były dobre. Żydzi nie odczuwali inności”. Uważali się za pełnoprawnych członków społeczeństwa polskiego. Istniała tylko jedna różnica, kwestia wyznania ale i ten fakt nie przeszkadzał ani Polakom ani Żydom. Żydzi prześladowani przez niemców uciekali się do różnych metod takich jak:
- zmieniali swoją tożsamość (Irma Seidenman)
- wstępowali do ŻOB-u
- uciekali za granicę jeśli tylko była taka możliwość
Robili to po to aby przetrwać, poniweważ każdy z nich chciał żyć. Irma Seidenman była Żydówką. Została uratowana na prośbę Pawła Kryńskiego przez Niemca, z getta. Aktywnie włącza się w odbudowę kraju. Poświęca ponad 20 lat pracy dla Polskiej oświaty. Jest powszechnie lubianą osobą.

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 01.07.2009r.

aubrey 01 07 2009 (15:04:38)

Błąd już jest w samym tytule. Pojęcie antysemityzm samo w sobie oznacza wrogość do Żydów i niepotrzebnie pisałeś dalszy człon tytułu. Ale to tak na boku. Teraz odnośnie samej treści. Za dużo moim zdaniem skupiłeś się na problemie szykanowania narodu żydowskiego i na podawaniu przykładów. Nie mówię, że ich być nie powinno, ale chciałbym się dowiedzieć również, co leży u podstaw takiej wrogości do Żydów. Bo z tego, co przeczytałem, to wiem tylko tyle, że nie lubili Żydów, bo byli Żydami. Mało mnie to przekonuje. Powinieneś pokazać co tak naprawdę przesądziło, że Żyd sam w sobie był zły? Dlaczego ludzie przestali ich znosić? Skłoniłbym się do postawienia tezy, że to pieniądze o wszystkim decydowały. Myślałem, że zwrócisz na to uwagę, ale niestety tego mi zabrakło. Przykłady były poparte książkami, a więc wiarygodne źródło. I końcówka. Dlaczego nie widzę tu Twoich refleksji, Twojego stanowiska w całej tej sprawie? Całość dobra, ale jest wiele niedociągnięć. Niemniej jednak akceptuję.