"Wilgoć uczuć" jest ciekawym stwierdzeniem, pokazuje takie relacje międzyludzkie, które płaczą. W ten sposób właśnie można łatwo pobudzić wyobraźnię, raczej uciekając w stronę prostych sformuowań. Pierwszy wers jest zbędny, w zasadzie tylko mąci wodę w treści, poza tym jest to dosyć infantylne wprowadzenie do świata podmiotu lirycznego. Czuć w wierszu pewną harmonię, wszystkiego próbujesz po trochu. Nie przypominam sobie Twoich wcześniejszych prac, ale podejrzewam, że rozwój twórczy także będzie przebiegał bardziej ewolucyjnie niż rewolucyjnie. Myślę, że potrzebujesz bardziej skrajnego podejścia do takich kwestii jak klimat, forma. Czuję taką bojaźń w Twoim piórze przed większymi wyzwaniami. Oczywiście to moja osobista opinia, nie muszę mieć przecież racji

Użytkownik ocenił pracę na 5
Widzę, że podmiot liryczny ogarnął żal po stracie ukochanej. Powiem Ci szczerze, że rozwinąłeś swoją poezje - w tym wierszu jest to widoczne. Zastosowałeś ładne środki stylistyczne, zbudowałeś klimat wprowadzający czytelnika we współczucie podmiotowi. Pierwsza strofa według mnie najbogatsza w treść i myśl. Druga i trzecia krótsze, przez co straciły trochę na środkach stylistycznych, ale i tak bardzo dobrze. W ostatniej strofie w banał popada mi tylko jeden wers "moją ścieżkę spowija mrok", spróbowałbym to ująć trochę inaczej. Puenta na poziomie. Cóż zostaje mi dać piątkę i czekać na więcej.