Użytkownik ocenił pracę na 6
Rzadko coś czytam do końca. A tu - byłam Ciekawością kolejnych wersów. Oj, na tak.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Przykro mi, ale pierwszym, co ci zarzucę będzie to, że przez te zagmatwane, nie wiadomo gdzie wynalezione słowa mam wrażenie, jakbyś nie wiedział, o czym piszesz. Jakbyś rysował jakiś obraz na wyczucie układając piramidę z nieznanych Ci słów. Czytając dalej zyskujesz moje wrażenie, jakoby wiersz miał być swoistą grą słów, bo tylko tak mogę to odebrać w miarę zrozumiale dla siebie. Szczerze powiedziawszy wiersz ma jeden zasadniczy minus – ja, jako czytający twierdzę, że nie chce mi się go zrozumieć. Jest za bardzo skomplikowany i nieciekawy. Niestety, na niekorzyść mojego do tego momentu dość jednoznacznego spojrzenia – dalej w wierszu zaczyna się część rewelacyjna, która mi zapiera dech w piersiach. Są genialne, lekusieńkie jak pióreczka rymy; są słowa dalej wyszukane, ale już tak niezwykle trafione w punkt, naprawdę, jestem pod wrażeniem. Sam początek wiersza bardzo mnie zmylił, a teraz jestem w siódmym niebie. Uważam, że wiersz pokazuje pewien poziom. Większość artystów nie potrafi połączyć naprawdę sensownych, osobistych przemyśleń, uczuć i codziennych smutków, sensownego tematu, ciekawej formy i budowy, oraz rymów. I to jeszcze jakich rymów! Ja mogę być twoją żarówką, kiedy będziesz do mnie pisać w ten sposób. Bardzo chętnie. Widać, że wiersz jest całkowicie szczery, napisany prosto z serca, co bardzo ułatwia potencjalnemu czytającemu odbiór twojej poezji. Ponad to, podmiotem lirycznym jest człowiek bardzo, bardzo silnie zakochany. Co ważniejsze – zakochany pięknie, bo lirycznie! Potrafi o tym pisać, oplatać swoje myśli wokół palców ukochanej osoby, byle by uzyskać pożądany efekt. Podoba mi się to. Dawno nie czytałam wiersza, który by mnie tak zaintrygował, zainteresował i zaskoczył. Normalnie koń trojański grożący mi zawałem mojego niewielkiego mózgowia. Pozdrawiam i… pisz tak dalej.