Autor książki: Suzanne Collins
Rodzaj: Since-fiction
Język: Polski
Stron: 352
Wydawca: Media Rodzina

Pewnego zabieganego dnia, kiedy wróciłem do domu, zauważyłem paczkę na stole. Pierwsze co zrobiłem, to rzuciłem się na nią i otworzyłem, aby zobaczyć, jaka tym razem książka mi przypadła.

Podczas wyjmowania z paczki, powoli ukazywały mi się dalsze fragmenty - na pozór zwykłej - okładki. Jak sami widzicie, okładka jest czarna, a pierwsze co rzuca się w oczy, to złoty krąg z ptakiem, który trzyma strzałę w dziobie. Kolejną rzeczą jest sam tytuł - Igrzyska Śmierci. Osobiście, bardziej się zainteresowałem słowem drugim - śmiercią. Sama okładka, może i wygląda prosto, ale po przeczytaniu książki, zauważymy, iż ma ona głębszy sens i można ją interpretować nawet trojako.


Przechodząc do meritum sprawy. Książka opisuje futurystyczne państwo Panem, w którym
oprócz władz rządzą również Głód i Śmierć. W Panem znajduje się dwanaście dystryktów, które są również okręgami przemysłowymi. Bohaterem, a jednocześnie narratorką jest Katniss Everdeen, która jest żywicielką rodziny(matki i młodszej siostry Prim). Zagłębiając się w książkę, poznajemy przeszłość głównej bohaterki, oraz jej bardzo subiektywny obraz świata, ludzi, oraz Kapitolu - stolicy Panem. Tytuł wiąże się głównie z Igrzyskami Głodowymi, które są urządzane co roku, aby pokazać, że z Kapitolem nikt nie wygra.
Oczywiście, łatwo się domyślić, że Katniss będzie brała w nich udział i że tego roku, Igrzyska Głodowe będą wyjątkowe.

Muszę przyznać, że książka choć momentami przewidywalna, to potrafi zaskoczyć nagłymi zwrotami wartkiej akcji. Jednakże w tej przewidywalności, oraz ciekawej akcji, jest moim zdaniem, pewna naiwność która to wynika z banalności, a ta z kolei wynika ze zbyt małej prawdopodobności w danych sytuacjach np. wariant z wodą - kiedy to często na wpółżywi ludzie NAGLE odnajdują wodę przed sobą.

Sama autorka, wykazuje się kreatywnością, oraz zdolnością logicznego myślenia. Te same cechy przelewa również w naszą panią Everdeen, która potem to wykorzystuje. Nie mogłem również narzekać na płytkość osobowości bohaterów. Tutaj w bardzo ciekawy sposób, autorka serwuje nam po trochu ich charaktery, oraz uczucia. W pewnym momencie, myślałem że już znam Katne(Katniss)na wylot, jednakże pani Collins udowodniła mi, że jednak nie jestem dobrym analitykiem i behawiorystą, oraz że się czasem mylę w pewnych kwestiach.
Co do głównej bohaterki, to czasami miałem wrażenie, że ona jest bardziej męska od innych chłopców, a nawet od paru znanych mi osób w rzeczywistości-nad czym ubolewam.

Jak to na młodzieżowy bestseller przystało, to oczywiście nie mogło w nim zabraknąć wątku "pięknej miłości". Jednakże, tutaj otrzymujemy innowacyjne zastosowanie jej, do rozkręcenia akcji. Sama miłość, do romantycznych nie należy, ale autorka ładnie nam pokazała, jak ona wpływa na ludzi, oraz manipuluje nimi. Widzimy, że to niezwykłe uczucie jest w stanie złamać nawet najtwardsze zasady. Oczywiście zaraz wszyscy powiecie, że w każdej książce tak jest. Ja się rzecz jasna z tym nie zgodzę i muszę przyznać, że po raz pierwszy spotkałem się z takim "zwycięstwem" miłości.

Sama fabuła i wątki, są naprawdę interesujące, jednakże największe wrażenie wywarły na mnie pewne idee, przekonania, rozmyślenia bohaterów, nad pewnymi sprawami.
Książka, również zasmuca nas, potwierdzając tezę, że człowiek to jednak najgorsze i najpodlejsze zwierze na tej ziemi.

Na okładce spotkałem się z cytatem na temat tej książk i-"Jeśli którykolwiek cykl dla młodzieży może się ubiega o koronę po "Harrym Potterze" czy sadze o wampirach "Zmierzch", to tylko ten"-"Chicago Sun”. Z tym cytatem mógłbym się zgodzić w 100, gdyby nie motyw z "Zmierzchem", a co do reszty nie mam zastrzeżeń(oczywiści to moje własne zdanie).

Tę pozycję z czystym sumieniem mogę polecić każdemu, gdyż każdy odnajdzie w niej coś ciekawego dla siebie. Jednakże serdecznie polecam ją tym, którzy lubią walki na arenach, oraz survivalowe motywy. Po przeczytaniu jej, zapewniam was, że tak jak ja będziecie liczy fundusze, aby kupić tom II.

Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj na specjalną stronę poświęconą cyklowi: http://www.mediarodzina.com.pl/igrzyska/

Zalety:
- Wartka akcja
- ciekawe osobowości bohaterów
- zaskakujące przewroty i przełomy w akcji
- innowacyjne wykorzystanie motywu miłości
- cena-29,90 zł

Wady:
- czasem przewidywalna
- na początku nudna
- uzależnia :D

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 04.02.2010r.

nieproszony 04 02 2010 (14:26:30)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Zacznę od tego, że nie zachęciłeś mnie do przeczytania tej książki. Wydawała mi się ona kolejną pozycją, próbującą ukazać zbliżającą się zagładę. Nie będę dywagować na ten temat, bo nie o to chodzi. Po pierwsze podczas czytania recenzji natknąłem się na błąd, który z wielkim umiłowaniem powtarzasz. Chodzi mi mianowicie o przecinki. Ogólnie rzecz ujmując widać, że radzisz sobie z interpunkcją lepiej niż średnio, lecz nie na tyle, aby było bezbłędnie. Ciesze się dostrzegając, że próbujesz coś z tym zrobić. Jednak ta recenzja - na pewno - nie zalicza się do dobrych w tym aspekcie. Idąc dalej. Czasami miałem wrażenie, że nie masz pomysłu, jak pociągnąć daną myśl. Kolejne zdania wydawały mi się mało spójne a to z kolei spowodowało, iż nie miały one siły przebicia, jakie nie raz u Ciebie widywałem. Poza tym w niektórych zdaniach należałoby zwrócić uwagę na szyk, tudzież styl wymowy. To chyba tyle, co do pozytywów: - wydaje mi się, że napisałeś wystarczająco wiele, by nazwać tekst recenzją, - zwróciłeś uwagę na szczegóły, nie opowiadając do końca całej fabuły. I to na tyle. Chcąc czy nie chcąc, muszę być sprawiedliwy. Praca ginie w tłumie.

aubrey 04 02 2010 (14:11:06)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Rzeczywiście tytuł książki przykuwa uwagę potencjalnego czytelnika. Przeczytałem recenzję i faktycznie chciałbym przeczytać tę książkę, jako że napisałeś o niej w taki sposób, ażeby potencjalny odbiorca miał delikatnie zarysowaną fabułę, przy jednoczesnym nie zdradzaniu jej i smaczków opowieści. Pod kątem stylistycznym było kilka błędów, ale już je poprawiłem. Gdzieś w środku tekstu wkradł Ci się chaos i pisałeś trochę o tym, trochę o tym tak, że musiałem przeczytać jeszcze raz. Natomiast początek i zakończenie prezentują wysoki poziom merytoryczny. Twój styl jest przyjemny przy czytaniu, co więcej, nie używasz jakichś wyuzdanych pseudostwierdzeń, które świadczyłyby o Twojej niesamowitej wiedzy. Nie, piszesz lekko i dobrze. Twoje stwierdzenie o naturze człowieka było czymś w rodzaju punktu kulminacyjnego w tej recenzji. Zaciekawiłeś mnie. Ode mnie czwóreczka.